ฎีกาที่ 363/2483

อายุความในมูลหนี้ค่าซื้อเชื่อสิ่งของย่อมกำหนด 2 ปี ซื้อของเชื่อไปแล้วทำ สัญญา กับผู้ขายผัดใช้หนี้โดยผู้เป็นฝ่ายใน สัญญา ได้เข้าระงับข้อพิพาทซึ่งมีอยุ่ในหนี้ และทั้งสองฝ่ายต่างยอมผ่อนผันให้แก่กันดังนี้เป็น สัญญา ปราณีประนอมหาใช่เป็น สัญญา รับสภาพความรับผิดไม่ สัญญา ปราณีประนอมมีอายุความ10 ปี

ได้ความว่า จำเลยเป็นหนี้ค่าซื้อเชื่อสิ่งของโจทก์เป็นเงิน 1697 บาท 53 สตางค์ ตั้งแต่ พ.ศ. 2468 ครั้นเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2473 จำเลยทำหนังสือผัดใช้หนีโจทก์ โดยโจทก์คิดเอาแก่จำเลยเพียง 848 บาท 50 สตางค์ แต่จำเลยต้องผ่อนใช้ให้โจทก์เดือนละ 25 บาท ทุกเดือน ถ้าไม่ผ่อนใช้ให้ โจทก์จะเรียกเอาเต็มตามจำนวนและคิดดอกเบี้ยด้วยจำเลยไม่ผ่อนชำระหนี้ให้ตาม สัญญา โจทก์จึงฟ้องขอให้ ศาลบังคับ ศาลชั้นต้นเห็นว่ามูลหนี้ในเรื่องนี้เป็นหนี้ค่าซื้อของเชื่อ ตามประมวลแพ่ง ฯ มาตรา 165 (1) มีอายุความเพียง 2 ปี ตั้งแต่วันซื้อของเชื่อจนวันทำ สัญญา เกินกว่า 2 ปี และหนังสือ สัญญา ที่จำเลยทำให้ โจทก์เป็นหนังสือรับสภาพความรับผิดชอบตามมาตรา 188 วรรค 3 คงเป็นมูบหนี้ค่าซื้อของเชื่อเดิมนั่นเอง อายุความจึงคงมีกำหนด 2 ปีอย่างเดิม ฟ้องโจทก์ขาดอายุความพิพากษาให้ยกฟ้อง ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ข้อความที่ปรากฏในหนังสือ สัญญา ดังกล่าวประกอบกับในวันทำ สัญญา โจทก์ได้คืนปรอมมิสรีโน้ตให้จำเลยเป็นการระงับข้อพิพาทให้เสร็จไปตอนหนึ่งดังนี้เป็นลักษณปราณีประนอมยอมความหามีลักษณะเป็นการรับสภาพความรับผิดไม่ อายุความในเรื่องนี้มี 10 มีตามมาตรา 168 ฟ้องโจทก์ไม่ขาดอายุความ พิพากษากลับศาลชั้นต้นให้จำเลยใช้เงินแก่โจทก์ตาม สัญญา จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า สัญญา ที่ โจทก์จำเลยทำต่อกันเป็น สัญญา ปราณีประนอม โดยผู้เป็นฝ่ายใน สัญญา ได้เข้าระงับข้อพิพาทที่มีอยู่ในหนี้สิน และทั้งสองฝ่ายต่างยอมผ่อนผันให้แก่กันฟ้องของโจทก์ไม่ขาดอายุความ พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 363/2483 นายแอส.แอส.มาริกัน โจทก์ นายสตูมาร จำเลยร่วม ป.พ.พ. ม. 165 (1) , ม. 168 , ม. 188 วรรคสาม