ฎีกาที่ 11/2483

กรณีที่ จำเลยต้องโทษถึงจำคุกตลอดชีวิตแล้วนั้นเพิ่มโทษกักกันไม่ได้ จำเลยต้องคำ พิพากษาให้ ลงโทษจำคุกตลอดชีวิตนั้น ตามคำพิพากษาต้องแปลว่าจำเลยจะพ้นโทษออกมาไม่ได้ ที่โจทก์ขอให้ส่งตัวจำเลยไปกัดกกันจึงเป็นการฝ่าฝืนต่อคำพิพากษา

ข้อเท็จจริงได้ความว่า จำเลยใช้มีดดาบฟันนายแหนมเป็นบาดแผลสาหัส 4 แผลโดยเจตนาจะ ฆ่า ให้ตายเพื่อประโยชน์ในการชิงทรัพย์แล้ว จำเลยชองเอาสร้อยคอของนายแหยมไป นายแหยมได้ถึงแก่ความตายเพราะบาดแผลที่ถูก จำเลยกระทำร้ายนั้นเอง โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษตาม กฎหมายลักษณอาญา มาตรา 250 300 72 และขอให้ส่งตัวไปกักกันตามพระราชบัญญัติกักกันผู้มีสันดานเป็นผู้ร้าย พ.ศ. 2479 ศาลชั้นต้น พิพากษาลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณอาญามาตรา 250(5) ให้ประหารชีวิต ส่วนที่โจทก์ขอให้เพิ่มโทษเป็นอันเพิ่มไม่ได้ ลดโทษให้จำเลยตามมาตรา 59 เป็น จำคุกตลอดชีวิต ถ้าจำเลยมีทางพ้นโทษก็ให้ส่งตัวไปกักกันมีกำหนด 5 ปี จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า โทษส่งตัวไปกักกันเป็นโทษเพิ่มอย่างหนึ่งตาม กฎหมายลักษณอาญามาตรา 36 ห้ามมิให้เพิ่มกำหนดเวลาจำคุกร่วมกันเกินกว่า 20 ปีโทษจำคุกที่จำเลยรับอยู่นี้มากกว่า 20 ปี จึงไม่ควรเพิ่มโทษกักกันจำเลย จึงพิพากษาแก้ศาลชั้นต้นให้จำคุก จำเลยตลอดชีวิต โทษกักกันให้ยก โจทก์จำเลย ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ตามลักษณะของโทษจำเลยที่ต้องจำคุกตลอดชีวิตนั้นต้องแปลว่าตามคำพิพากษาของศาลแล้วจำเลยจะพ้นโทษออกมาไม่ได้ ที่โจทก์ขอให้ส่งตัวจำเลยไปกักกันจึงเป็นการฝ่าฝืนต่อคำบังคับตามคำพิพากษา ผิดกับการจำคุกที่มีกำหนดระยะเวลาซึ่งจำเลยมีโอกาศคำพิพากษาที่จะพ้นโทษไปได้ พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 11/2483 อัยยการชลบุรี โจทก์ นายฮวบหรือห่วยหรือรุนเอี่ยมเรือ ล. ป.อ. ม. 250 7 (5) พ.ร.บ.กักกันผู้มีสันดานเป็นผู้ร้าย พ.ศ.2479 ม. 5 8 9 1