ฎีกาที่ 1549/2482

การที่เจ้าหนี้ยอมผ่อนเวลาชำระหนี้ให้ลูกหนี้โดยผู้ ค้ำประกัน ไม่ได้ยินยอมด้วยนั้นผู้ ค้ำประกัน ย่อมหลุดพ้นจากความรับผิด

ข้อเท็จจริงได้ความว่า จำเลยที่ 1 กู้เงินโจทก์ไปโดยจำเลยที่ 2 เป็นผู้ ค้ำประกัน เมื่อครบกำหนดชำระเงินแล้ว จำเลยที่ 1 ผ่อนชำระเงินให้โจทก์บ้าง ส่วนที่เหลือนั้นโจทก์ให้ผัดต่อไปอีกโดยมิได้กำหนดเวลาชำระเงินไว้ ศาลชั้นต้นเห็นว่า ฝ่ายโจทก์นำสืบได้ความว่าเมื่อครบกำหนดตามสัญญากู้แล้วโจทก์ยอมรับผ่อนชำระต้นเงินและรับดอกเบี้ยนั้น ยังถือไม่ได้ว่าโจทก์ยอมผ่อนเวลาให้แก่จำเลยที่ 1 อันเป็นเหตุให้จำเลยที่ 2 หลุดพ้นความรับผิดชอบ จึงพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ในฐานะผู้กู้และจำเลยที่ 2 ในฐานะผู้ ค้ำประกัน ใช้ต้นเงินกับดอกเบี้ยให้โจทก์ จำเลยที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่าโจทก์ได้ตกลงยินยอมให้จำเลยที่ 1 ผัดชำระต้นเงินที่ค้างต่อไปโดยไม่ได้กำหนดเวลาไว้และโจทก์ไม่ได้แจ้งให้จำเลยที่ 2 ผู้ ค้ำประกัน ทราบ จำเลยที่ 2 ไม่ได้รู้เห็นตกลงด้วยย่อมหลุดพ้นจากความรับผิดฐานเป็นผู้ ค้ำประกัน ตามประมวลกฎหมายแพ่งฯ มาตรา 700 จึงพิพากษาแก้ให้ยกฟ้องฉะเพาะจำเลยที่ 2 โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยศาลอุทธรณ์ว่า การที่โจทก์ยอมผัดผ่อนเวลาชำระหนี้ให้ลูกหนี้ดังนี้ ทำให้จำเลยที่ 2 หลุดพ้นจากฐานะผู้ ค้ำประกัน และตามประมวลกฎหมายแพ่ง ฯ มาตรา 700 หาได้บัญญัติถึงอายุความฟ้องร้องไม่ จำเลยที่ 2 ย่อมหลุดพ้นจากความรับผิด จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1549/2482 หม่อมเจ้าหญิงจันทร์จำรัส เกษมสันต์ โจทก์ นายตุ๊ มณีกุลที่ 1 นายอิ้วแซ่เตีย หรือมหาคุณ เจ้าของยี่ห้อง่วนเลี่ยงไล่ ที่ 2 ป.พ.พ. ม. 653 , ม. 680 , ม. 700