ฎีกาที่ 1515/2482

โจทก์ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยโดยอ้างว่าให้จำเลย เช่า ช่วง จำเลยให้การว่า เช่า มาด้วยกันนั้น ประเด็นสำคัญที่จะต้องพิจารณาก็คือความจริงเป็นดังที่โจทก์ฟ้องหรือดังที่จำเลยต่อสู้ฝ่ายใดสืบสม ฝ่ายนั้นก็ชนะ.

โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ เช่า บ้านและโรงเรือนมาจากนายขจี แล้วโจทก์ให้จำเลย เช่า ช่วงไปบางส่วน บัดนี้โจทก์ไม่พอใจให้จำเลยอยู่ต่อไป จึงขอให้ศาลบังคับ จำเลยให้การปฏิเสธ ต่อสู้ว่าโจทก์จำเลยเป็นผู้ เช่า มาด้วยกัน โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องขับไล่จำเลย ศาลชั้นต้นฟังคำพะยานแล้ววินิจฉัยว่า เมื่อปรากฎว่าโจทก์เป็นผู้ทำหนังสือ เช่า มาแต่ผู้เดียว จำเลยมิได้มีชื่อในการเข่าด้วยต้องถือว่าจำเลยอยู่โดยอำนาจของโจทก์จำเลยนำสืบไม่สมข้ออ้าง จึงพิพากษาให้ขับไล่จำเลย จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่าโจทก์จำเลยเข้าหุ้นกัน เช่า ที่รายนี้มาด้วย โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องขับไล่จำเลย จึงพิพากษากลับคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ส่วนที่ว่าโจทก์จำเลยเป็นหุ้นส่วนกันในการ เช่า นี้หรือไม่ ไม่เป็นข้อสำคัญที่จะชี้ขาดคดี เพราะโจทก์ตั้งประเด็นขึ้นมาว่า จำเลยเป็นผู้ เช่า ข่วงจากโจทก์ หากทางพิจารณาข้อเท็จจริงฟังไม่ได้สมดังโจทก์ฟ้อง แต่กลับสมดั่งข้อต่อสู้ของจำเลยแล้ว โจทก์ก็ชนะจำเลยไม่ได้และคดีนี้ข้อเท็จจริงฟังได้สมข้อต่อสู้ของจำเลยจึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1515/2482 นายวัฒนา อุนยวงศ์ โจทก์ นายสุข ค้าสุวรรณ จำเลย ป.พ.พ. ม. 538 , ม. 544 , ม. 1012