ฎีกาที่ 654/2482

สัญญา เช่า โกดัง เป็นสัญญา เช่า อสังหาริมทรัพย์ ต้องมีหลักฐานเป็นหนังสือตาม ป.ม.แพ่งฯมาตรา 538 ฉะนั้น ผู้ เช่า จะขอนำสืบพยานบุคคลว่านอกจากที่ปรากฎในข้อสัญญา เช่า ที่ทำกันไว้เป็นลายลักษณ์อักษรแล้ว ยังมีข้อตกลงด้วยวาจาเพิ่มเติมต่อไปอีก รวม 4 ข้อ หาได้ไม่เพราะข้อตกลงนั้นย่อมเป็นส่วนหนึ่งของสัญญา เช่า อสังหาริมทรัพย์นั้นเอง จึงต้องห้ามตามมาตรา 44 แห่งป.ม.วิ.แพ่ง. จำเลยผู้ เช่า ได้ทำสัญญา เช่า โกดังจากโจทก์ และจำเลยได้ใช้ทรัพย์ที่ เช่า คือโกดังและได้ชำระค่า เช่า แก่โจทก์ตามสัญญาแล้ว จำเลยจะต่อสู้ว่าโกดังเป็นของผู้อื่น โจทก์ไม่มีสิทธิให้ เช่า นั้น ไม่ได้.

โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทำสัญญา เช่า ช่วงโกดัง 2 หลังไปจากโจทก์ คิดค่า เช่า กันเดือนละ 500 บาท และจำเลยยอมออกค่าซ่อมแซมให้แก่โจทก์อีก 222000 บาท โดยผ่อนชำระเป็นรายปีละ ๆ 4 งวด มีกำหนดการ เช่า กัน 3 ปี บัดนี้จำเลยบอกเลิกการ เช่า ก่อนครบกำหนด และชำระค่าซ่อมแซมฉางเพียงงวดที่ 1 - 2 ของปีแรกเท่านั้น จึงขอให้ศาลบังคับให้จำเลยชำระค่า เช่า และค่าซ่อมแซมฉางแก่โจทก์ เป็นเงิน 45000 บาท กับดอกเบี้ย จำเลยต่อสู้ว่า โจทก์เป็นฝ่ายผิดสัญญาหลายประการ และว่าโกดังไม่ใช่ของโจทก์ ๆ ไม่มีอำนาจเอามาให้จำเลย เช่า ฯลฯ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยขำระค่า เช่า และค่าซ่อมแซมเป็นเงิน 45,500 บาทตามฟ้อง กับดอกเบี้ยร้อยละ 6 ครึ่งต่อปี ฯลฯ จำเลยอุทธรณ์, ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา, ศาลฎีกาตรวจสำนวนแล้ว ได้ความว่าจำเลยทำสัญญา เช่า โกดังจากโจทก์มีกำหนด 3 ปี กำหนดค่า เช่า กันไว้เป็นรายเดือน และยังให้คำมั่นสัญญาแก่โจทก์ซึ่งจำเลยจะต้องออกเงินค่าซ่อมแซมฉางข้าวให้แก่โจทก์ตามรายปีที่ เช่า กำหนดจำนวนเงินและวันเดือนปีที่ เช่า เป็นงวด ๆ อีกด้วย สัญญา เช่า โกดังนี้เป็นสัญญา เช่า อสังหาริมทรัพย์ ซึ่งกฎหมายบังคับว่าต้องมีหลักฐานเป็นหนังสือ ฉะนั้นจำเลยจะขอนำพยานบุคคลมาสืบว่า นอกจากที่ปรากฎในข้อสัญญา เช่า ที่ทำกันไว้เป็นลายลักษณ์อักษรแล้ว ยังมีข้อตกลงด้วยวาจาเพิ่มเติมต่อไปอีกรวม 4 ข้อ ดังข้อต่อสู้ของจำเลยหาได้ไม่ เพราะข้อตกลงนั้นย่อมเป็นส่วนหนึ่งของสัญญา เช่า อสังหาริมทรัพย์นั้นเอง จึงต้องห้ามตาม ป.ม.วิ.แพ่งมาตรา 44. ส่วนข้อต่อสู้ของจำเลยที่ว่า โจทก์ไม่มีอำนาจเอาโกดังรายนี้ของบริษัทเกลือไทยมาให้จำเลย เช่า ได้นั้น ปรากฎว่าจำเลยได้ใช้ทรัพย์ที่ เช่า และได้ชำระค่า เช่า กับค่าซ่อมแซมฉางข้าวแก่โจทก์ตามสัญญาและคำมั่นสัญญานั้นเป็นบางส่วนไปแล้ว แสดงว่าจำเยได้ใช้ทรัพย์สินที่โจทก์ให้จำเลย+แล้วนั้นจำเลยจะเถียงว่าโจทก์ไม่มีสิทธิให้ เช่า นั้น ไม่ได้ ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น จึงพิพากษายืน. ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 654/2482 นายจำรักษ์ แต้สุข โจทก์. บริษัทปิ่นแก้ว จำกัด(หรือฮั่วเซ่งล้ง)โดย นายล้วน ปั้นน้อยเป็นกรรมการและ ผู้จัดการ จำเลย ป.วิ.พ. ม. 84 , ม. 44 , ม. 177 ป.พ.พ. ม. 538.