ฎีกาที่ 1152/2481
ข้อมูลจากแหล่งทางการของศาลฎีกา
คำพิพากษาฎีกานี้นำเข้าจาก เว็บไซต์ศาลฎีกา เพื่อใช้ตรวจค้นในระบบ local ควรตรวจสอบต้นฉบับจากแหล่งทางการก่อนนำไปอ้างอิง
ย่อสั้น
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยกับพวกลักโคไป แล้วต่อมาในวันรุ่งขึ้นจำเลยกับพวกรับโครายนี้ไว้โดยรู้ว่าเป็นของร้าย ขอให้ลงโทษฐาน ลักทรัพย์ และรับของโจรดังนี้เป็นฟ้องที่ไม่ขัดแจ้ง ทำให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ด้วยยากศาลตัดสินยกฟ้องอ้างฎีกาที่ 722/2481
ย่อยาว
โจทก์ฟ้องว่าเมื่อวันที่ 22 จำเลยกับพวกสมคบกันลักโคไป 12 ตัว หรือต่อมาวันที่ 23 จำเลยกับพวกสมคบกันรับโค 12 ตัวซึ่งถูกลักไปไว้แล้วพาโคไปโดยรู้ว่าเป็นของได้มาโดยการกระทำผิดขอให้ลงโทษ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ยกฟ้องเพราะขาดพะยานหลักฐาน ศาลอุทธรณ์เห็นว่าในเรื่องหาว่าจำเลย ลักทรัพย์ โจทก์ไม่มีหลักฐานเพียงพอส่วนข้อหาเรื่องรับของโจรนั้นเห็นว่า ฟ้องของโจทก์ไม่ชัดแจ้งทำให้จำเลยเข้าใจข้อหายากขัดต่อ ม.158 (5) แห่งประมวลวิธีพิจารณาอาญาและนัยฎีกาที่ 722/2781 ให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาตัดสินว่าศาลล่างทั้ง 2 ตัดสินต้องกันมาว่าจำเลยไม่มีความผิดฐาน ลักทรัพย์ โจทก์จึงมีสิทธิฎีกาได้แต่ปัญหาข้อกฎหมาย ซึ่งเห็นว่าตามฟ้องโจทก์ตอนแรกกล่าวชัดว่าจำเลยกับพวก ลักทรัพย์ แล้วกลับกล่าวหาอีกว่าจำเลยรับของโจรดั่งนี้ทำให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ยากดั่งนัยคำพิพากษาฎีกาที่ศาลอุทธรณ์ยกขึ้นกล่าว พิพากษายืนตามให้ยกฎีกาโจทก์ ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1152/2481 พนักงานอัยยการ โจทก์ นายและสันประเสริฐ จำเลย ป.อ. ม. 293 , ม. 321 ป.วิ.อ. ม. 158 (5) , ม. 218