ฎีกาที่ 890/2481

โจทก์ฟ้องว่าจำเลยลักโคไป ต่อมาจำเลยรับไถ่ถอนโครายนี้ไว้ จำเลยจึงได้ลักหรือรับของของโจรโครายนี้ ต้องถือว่าฟ้องโจทก์บรรยายความผิดฉะเพาะฐาน ลักทรัพย์ เท่านั้น ฐานรับของโจร+จะนับว่าเป็นข้อหาด้วยหาได้ไม่ฎีกาอุทธรณ์

โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทั้ง 3 สมคบกันลักโคของ ส.ไป ต่อมาจำเลยรับไถ่ถอนโครายนี้ จำเลยจึงได้ลักหรือรับของโจรโครายนี้ ขอให้ลงโทษจำเลย ศาลชั้นต้นเห็นว่าจำเลยไม่ได ลักทรัพย์ แต่จำเลยมีผิดฐานรับของโจรตาม ม.321 ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าความผิดฐานรับของโจรมิใช่ความประสงค์อันแท้จริงของโจทก์ ที่จะให้ลงโทษจำเลย ฟ้องชนิตนี้จะรับพิจารณาฐานรับของโจรมิได้ คงรับได้แต่ฐาน ลักทรัพย์ ฐานเดียว ซึ่งพะยานของโจทก์ก็ไม่เพียงพอ จึงพิพากษาให้ยกฟ้อง ศาลฎีกาตัดสินว่าข้อหาเรื่อง ลักทรัพย์ ศาลล่างทั้ง 2 พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ต้องถือว่าเด็ดขาดเพียงศาลอุทธรณ์แล้ว ในปัญหาเรื่องรับของโจรตามฟ้องของโจทก์ตอนแรกกล่าวว่าจำเลย ลักทรัพย์ จะกลับมากล่าวหาว่าจำเลยรับของโจรรายเดียวกันนั้นเป็นการขัดกันตรงกันข้าม ตาม ม.158 (2) แห่งประมวลวิธีพิจารณาอาญาต้องถือว่าโจทก์แจ้งฐานความผิดเพียง ลักทรัพย์ เท่านั้น ฐานรับของโจรจะนับว่าเป็นข้อหาด้วยมิได้ พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 890/2481 อัยยการลพบุรี โจทก์ นายตา กลมอ่อน นายตะ โพธ์ทองงาม นายกา โพนทอง จำเลย ป.อ. ม. 294 , ม. 321 ป.วิ.อ. ม. 158 (2) , ม. 192 , ม. 219