ฎีกาที่ 1318-1324/2481

ผู้ใดตัดฟันไม้ประเภทหวงห้ามใน ที่ดิน ซึ่งตนครอบครองมาช้านาน แม้จะมิได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานก็ดี ก็ไม่มีความผิดคำว่า " ป่า " ตาม พ.ร.บ.รักษาป่าหมายถึง ที่ดิน ที่มีสภาพเป็นป่า ที่ดิน ใดแม้จะยังมิได้พระราชทานพระบรมราชานุญาตให้ออกโฉนดให้แก่ผู้ใดก็ดี เมื่อ ที่ดิน นั้นเป็นที่ไร่สวนมีผู้ครอบครองยึดถือตลอดก็หามาเช่นนี้มาเป็นที่ป่าตามความใน พ.ร.บ.นั้นไม่

จำเลยทั้ง 7 คนต่างครอบครอง ที่ดิน ทำไร่ปลูกต้นผลไม้ต่าง ๆ มาเป็นเวลากว่า 10 ปีแล้วในไร่ของจำเลยมีต้นยางขึ้นอยู่ จำเลยได้ตัดฟันต้นยางในไร่ของจำเลยลง โจทก์จึงฟ้องหาว่าตัดไม้ประเภทหวงห้ามโดยมิได้รับอนุญาต ศาลฎีกาตัดสินว่าที่ไร่สวนของจำเลยกลายสภาพจากป่ามาเป็นที่บ้านสวนแล้ว หาใช่ที่ป่าตามความหมายใน พ.ร.บ.รักษาป่าไม่ไม้นั้นจึงไม่ใช่ของป่า จำเลยตัดได้ไม่มีผิด คำว่า " ป่า " ตาม พ.ร.บ.รักษาป่า ม.3 ข้อ 2 นั้นหมายความถึง ที่ดิน ที่มีสภาพเป็นป่า ส่วนที่รายนี้เป็นที่ไร่สวนผลไม้ที่จำเลยถือกรรมสิทธิครอบครองมาตามสภาพไม่ใช่ป่า แม้ถึงว่าจำเลยไม่ได้รับโฉนดมาก็ดี และเมื่อถือว่าจำเลยตัดฟันไม้ประเภทหวงห้ามในไร่ของจำเลย ซึ่งครอบครองมาช้านานจำเลยไม่มีผิดแล้วที่รายนี้จำเลยจะมีกรรมสิทธิหรือไม่ก็ไม่ต้องวินิจฉัยถึง ศาลล่างทั้ง 2 ให้ยกฟ้องโจทก์ชอบแล้ว ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1318 - 1324/2481 อัยยการนครสวรรค์ โจทก์ นายปี,นายมูล,นายเปรื่อง,นายเวียน,นายโต,นายวัน,นายพล จำเลย ป.ที่ดิน ป.พ.พ. ม. 1382 พ.ร.บ.รักษาป่าไม้ พ.ศ.2456 ม. 3