ฎีกาที่ 1253/2481
ข้อมูลจากแหล่งทางการของศาลฎีกา
คำพิพากษาฎีกานี้นำเข้าจาก เว็บไซต์ศาลฎีกา เพื่อใช้ตรวจค้นในระบบ local ควรตรวจสอบต้นฉบับจากแหล่งทางการก่อนนำไปอ้างอิง
ย่อสั้น
วัดอาจได้มาซึ่ง ที่ดิน อันเป็นที่ธรณีสงฆ์โดยทางครอบครองปรปักษ์เช่นอย่างบุคคลธรรมดาอ้างฎีกาที่ 603/2474
ย่อยาว
จำเลยได้อุทิศ ที่ดิน ให้เป็นสมบัติของธรณีสงฆ์วัดชมภูพนและวัดได้ใช้สิทธิครอบครองตั้งแต่นั้นมาเกินกว่า 10 ปี แต่ยังมิได้จัดการโอนโฉนดแก้ทะเบียน บัดนี้จำเลยขัดขวางโจทก์จึงขอให้ศาลแสดงว่าที่พิพาทเป็นที่ธรณีสงฆ์และให้ขับไล่จำเลย ศาลชั้นต้นเห็นว่าวัดจะอ้างสิทธิครอบครองเกินกว่า 10 ปีมาใช้อย่างบุคคลธรรมดาไม่ได้ เพราะวัดเป็นนิติบุคคล จึงพิพากษาให้ยกฟ้อง ศาลฎีกาตัดสินว่าวัดเป็นนิติบุคคลตามประมวลแพ่ง ฯ ม.72 และนิติบุคคลย่อมมีสิทธิเสมือนบุคคลธรรมดาตาม ม.70 ทั้งวัดก็ถือกรรมสิทธิ ที่ดิน ได้ตามนัยแห่ง พ.ร.บ. ปกครองคณะสงฆ์ห ม.6 วัดจึงอาจได้ ที่ดิน ตามประมวลแพ่ง ฯ ม.1382 และตามนัยฎีกาที่ 603/2474 ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าที่พิพาทเป็นที่ธรณีสงฆ์ไม่ให้จำเลยขัดขวางนั้นชอบแล้ว ยืนตาม ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1253/2481 ข้าหลวงประจำจังหวัดเพ็ชรบุรี โจทก์ นางริ้ว นายหลี พานิช จำเลย ป.พ.พ. ม. 70 , ม. 72 , ม. 1382 พ.ร.บ.ลักษณะปกครองคณะสงฆ์ ร.ศ.121 ม. 6