ฎีกาที่ 1209/2481

+ริมตลิ่งย่อมเปนทรัพย์ของเจ้าของ ที่ดิน แปลงนั้นเจ้าของ ที่ดิน ริมตลิ่งย่อมมีสิทธิ+หวงตลอดลำน้ำลำคลอง+ ที่ดิน ของตน ประมวลวิธีพิจารณาความแพ่ง ม.242(3) ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ที่ขอให้ขับไล่จำเลยเมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ขับไล่จำเลยตามฟ้องดังนี้ ก็มีอำนาจวินิจฉัยชี้ขาดถึงเรื่องเสียหายได้โดยมิต้องสั่งให้ศาลชั้นต้นตัดสินในข้อนี้+

โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเอาไม้ซุงมาจอดใน+หน้า ที่ดิน ของโจทก์ จึงขอให้ขับไล่และใช้ค่าเสียหาย ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ขับไล่จำเลยและให้จำเลยใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ จำเลยฎีกา ศาลฎีกาตัดสินว่าตามคำพะยานฟังได้ชัดเจนว่าที่ 2 วาต่อจากที่ของโจทก์ตามแผนที่หลังโฉนดนั้นเปนที่งอก ประมวลแพ่งฯม.1308 ย่อมตกเปนทรัพย์สินของที่แปลงนั้น ฉะนั้นตลอดลำคลองหน้า ที่ดิน ของโจทก์ ๆ ก็มีสิทธิหวงห้ามได้ส่วนค่าเสียหายที่จำเลยว่าศาลอุทธรณ์ไม่มีอำนาจกำหนดนั้นตามประมวลวิธีพิจารณาความแพ่ง ม.242 (3) ศาลอุทธรณ์ไม่จำเลยจะต้องสั่งไปให้ศาลชั้นต้นชี้ขาดในข้อนี้ใหม่ทั้งคู่ความก็ได้ยอมกันว่าจะไม่สืบพะยานในข้อนี้ จะให้ศาลกะพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1209/2481 นายนราภิบาลผู้รับมอบอำนาจกรมพระนครสวรรค์วรพินิจ โจทก์ นายเกตุ้น จำเลย