ฎีกาที่ 838/2481

สัญญาผูกขาดจับสัตว์น้ำซึ่ง ค้ำประกัน ได้ลงนามในท้ายสัญญานั้นได้แบ่งความรับ+ในเงินค่าผูกขาดเป็นงวด ๆ โดยผู้ ค้ำประกัน ทราบความ+หมายดีแล้วดังนี้ การที่ผู้ ค้ำประกัน หลุดพ้นจากความ+ผิดสำหรับงวดหนึ่งงวดใด+ทำให้หลุดพ้นจากความรับผิดในงวดอื่นที่ค้างชำระด้วย. การที่ลุกหนี้มีหนังสือร้องขอผัดผอนไปยังเจ้าหนี้ก็ดีการที่โจทก์มิได้ฟ้องร้องลูกหนี้เสียในทันทีที่มีการผิดสัญญาก็ดี เหล่านี้ไม่เรียกว่าเจ้าหนี้ผ่อนเวลาให้แก่ลูกหนี้อันเป็นเหตุให้ผู้ ค้ำประกัน หลุดพ้นจากความรับผิด

จำเลยเป็นผู้ ค้ำประกัน อ.สำหรับเงินค่าผูกขาดจับสัตว์น้ำในลำคลองและหนองต่าง ๆ บัดนี้ อ.ผิดนัดให้นำเงินค่าผูกขาดส่งต่อรัฐบาล โจทก์จึงฟ้องจำเลยผู้ ค้ำประกัน ศาลขั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันให้จำเลยรับผิดสำหรับค่าผูกขาดใน พ.ศ.2436 ส่วนในปี พ.ศ.2435 นั้น โจทก์ผ่อนเวลาให้ อ.จำเลยจึงไม่ต้องรับผิด จำเลยฎีกา ศาลฎีกาตัดสินว่าในข้อค้านว่า่ได้มีการผ่อนเวลาใน พ.ศ.2476 นั้น เพียงแต่ลูกหนี้มีหนังสือขอผัดผ่อนไปนั้นไม่เรียกว่าเจ้าหนี้ยินยอมผ่อนเวลาตาม ม.701 แห่งประมวลแพ่ง ฯ การที่โจทก์มิได้ฟ้องร้อยหรือขายทอดตลาดทันทีนั้นก็ไม่เรียกว่าผัดผอนดุจกัน ส่วนในปัญหาที่ว่า ใน พ.ศ.2475 ได้มีการยอกมผัดผ่อนแล้วจำเลยก็ไม่ควรต้องรับผิดใน พ.ศ.2436 ด้วย เพราะเป็นสัญญาฉะบับเดียวกันนั้น เมื่อสัญญาผูกขาดซึ่งจำเลยเซ็น ค้ำประกัน ได้แบ่งความรับผิดในเงินค่าผูกขาดเป็นงวด ๆ ไปโดยชัดแจ้ง จึงเป็นสัญญาที่แบ่งแยกได้ จำเลยย่อมทราบความมุ่งหมายในการแบ่งแยกการชำระเงินเป็นงวด ๆ เมื่อจำเลยไม่ต้องรับผิดในงวดใด ก็ไม่หมายความว่าจำเลยจะไม่ต้องรับผิดในงวดอื่นที่ค้างชำระ พิพากษายืนตามศาลล่าง ทั้ง2 ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 838/2481 ข้าหลวงประจำจังหวัดพิษณุโลก โจทก์ นายเยื้อน เนตร์แก้ว จำเลย