ฎีกาที่ 351/2481

ผู้ ค้ำประกัน กับลูกหนี้ถูกตัดสินให้ใช้เงินแก่เจ้าหนี้แล้วไม่ใช้ ผู้ ค้ำประกัน ร้องขอต่อศาลนำยึดทรัพย์ของลูกหนี้ ศาลสั่งอนุญาตให้ยึด และมีผู้ร้องขัดทรัพย์ผู้ ค้ำประกัน เข้าว่าความกับผู้ขัดทรัพย์ตลอดมาจนถึงศาลฎีกา เมื่อคู่คดีไม่ยกปัญหาเรื่องความสมบูรณ์แห่งการยึดทรัพย์และการว่าความขึ้นว่ากล่าวแล้วศาลฎีกาไม่วินิจฉัยถึง

ได้ความว่า ศาลตัดสินให้จำเลยที่ 1ซึ่งเป็นลูกหนี้ และจำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นผู้ ค้ำประกัน ใช้เงินแก่โจทก์ จำเลยไม่ใช้โจทก์จึงนำยึดทรัพย์จำเลยที่ 2 จำเลยที่ 2 ร้องต่อศาล ขอให้ยึดทรัพย์จำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นลูกหนี้ก่อน โจทก์ยินยอม และศาลสั่งอนุญาต (ในสำนวนปรากฎว่า จำเลยที่ 2 ขอยึดทรัพย์จำเลยที่ 1 เอง และศาลออกหมายยึดในนามของจำเลยที่ 2 ) จำเลยที่ 2 จึงยึดโรงแรมและที่ดิน ฝ่ายผู้ร้องขัดทรัพย์ว่า จำเลยที่ 1 ไม่มีส่วนเป็นเจ้าของแล้ว ขอให้ถอนการยึด จำเลยที่ 2 แถลงคัดค้านว่าจำเลยที่ 1 มีส่วนเป็นเจ้าของด้วยขอให้ยกคำร้อง (ในสำนวนปรากฎว่าโจทก์ไม่เกี่ยวข้องแก่การยึดและการขัดทรัพย์ ผู้ร้องกับจำเลยที่ 2 เป็นคู่ความขั้นขัดทรัพย์กันตามลำพังตลอดมา) ศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยไม่มีส่วนเป็นเจ้าของในทรัพย์ที่ยึดแล้ว ให้ถอนการยึด จำเลยที่ 2 อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังว่าจำเลยที่ 1 ยังมีส่วนเป็นเจ้าของอยู่ด้วย จึงให้ยกคำร้องขัดทรัพย์ ผู้ร้องฎีกา ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 351/2481 นางกิมเน้ย โจทก์ นายกิมก้านที่ 1 นายเช่งกี่ที่ 2 จำเลย นางมิล้วน นางแฉล้ม ผู้ร้อง ป.พ.พ. ม. 693 ป.วิ.พ. ม. 271 , ม. 1 (11) , ม. 57 , ม. 243