ฎีกาที่ 432/2481

จำนอง โอนทรัพย์ที่ จำนอง บุคคลภายนอกไป เมื่อผู้รับ+บอกกล่าวความประสงค์บังคับ จำนอง แก่ผู้รับโอนแล้วสิทธิ จำนอง ย่อมครอบถึงดอก+แห่งทรัพย์ที่ จำนอง แต่นั้นผู้รับ จำนอง มีสิทธิจะเรียกผู้รับโอนทรัพย์สิน จำนอง ส่งมอบดอกผลที่เกิดขึ้นแท้จริงให้แก่ตน แต่จะเรียกค่าสินไหมทดแทนอื่นใดอีกมิได้ โจทก์ส่งพะยานเอกสารเพิ่มเติมติดท้ายอุทธรณ์ขึ้นมาด้วยศาลอุทธรณ์จะรับฟังพะยานหลักฐานเช่นนี้หรือไม่ย่อมอยู่+ดุลยพินิจของศาลล่าง สนธิสัญญาทางไมตรีระหว่างสยามกับอังกฤษ หมายเหตุ โจทก์ฎีกา วันที่ 8 มีนาคม 2480

ได้ความว่าเดิม ช. จำนอง เรือโป๊ะจ้าย 2 ลำ เรือกลไฟ 2 ลำไว้แก่โจทก์ และเอาไปขายไว้แก่จำเลยทั้ง 3 บัดนี้โจทก์จะบังคับ จำนอง จึงฟ้องขอให้จำเลยส่งมอบเรือทั้ง 4 ลำเพื่อขายทอดตลาดใช้หนี้โจทก์ และให้จำเลยส่งดอกผลอันเกิดแก่เรือทั้ง 4 ลำนั้น นับแต่วันบอกความประสงค์จะบังคับ จำนอง ต่อไป ศาลชั้นต้นฟังว่า ช.เป็นลูกหนี้โจทก์ซึ่งจะบังคับ จำนอง ได้เพียง 9000 บาทจึงพิพากษาให้จำเลยทั้ง 3 ส่งมอบเรือ 4 ลำให้โจทก์ให้จำเลยส่งดอกผลที่ได้รับจากเรือโป๊ะจ้ายลำหนึ่งเดือนละ 350 บาทอีกลำหนึ่งเดือนละ 500 บาทและเรือกลไฟ 2 ลำ ๆ ละ 200 บาทต่อเดือน ให้โจทก์นับแต่วันบอกกล่าวบังคับ จำนอง เป็นต้นไป ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้จำเลยส่งดอกผลที่ได้รับจากเรือโป๊ะจ้ายลำหนึ่ง 300 บาทต่อเดือน และจากเรือกลไฟ 2 ลำ ๆ ละ 40 บาท ต่อเดือน นอกนั้นยืนตามศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาตัดสินว่าที่โจทก์ฎีกาว่าศาลอุทธรณ์ไม่ยอมรับเอกสารหลักฐานที่โจทก์ส่งในชั้นอุทธรณ์นั้นเห็นว่าตามประมวลวิธีพิจารณาความแพ่ง ม.86 ศาลอุทธรณ์ก็ดี ศาลฎีกาก็ดีมีอำนาจรับหลักฐานใหม่หรือเรียกพะยานบุคคลมาสืบได้ แต่ทั้งนี้อยู่ในดุลยพินิจของศาลเอง เมื่อไม่มีเหตุ+สมควรศาลอุทธรณ์จะไม่รับฟังเอกสารที่โจทก์เพิ่งจะยื่นในชั้นอุทธรณ์ก็ได้ ในข้อที่โจทก์ฎีกาว่าที่ศาลอุทธรณ์แก้ศาลชั้นต้นในเรื่องจำนวนดอกผลที่จำเลยต้องส่งให้โจทก์ไม่ชอบนั้น เห็นว่าโจทก์มีสิทธิเรียกดอกผลที่เกิดจากทรัพย์ จำนอง ตามความจริงโจทก์ไม่มีสิทธิเรียกดอกผลที่โจทก์หรือคนอื่นคาดหมายว่าจะได้จากทรัพย์ จำนอง สิทธิของโจทก์ตาม ม.721 ไม่ใช่สิทธิที่จะได้ค่าสินไหมทดแทนการขาดประโยชน์เพราะสัญญา จำนอง มิได้มอบกรรมสิทธิทรัพย์ จำนอง ให้แก่ผู้รับ จำนอง ทรัพย์สิน จำนอง ก็ยังคงอยู่ในความครอบครองของผู้ จำนอง และตามม.721 ต้องหมายความว่าดอกผลนั้นเป็นดอกผลที่ผู้ จำนอง ได้เก็บไว้จริงเท่านั้น และเมื่อศาลอุทธรณ์ได้ตัดสินตามข้อเท็จจริงว่าไม่มีทางสงสัยว่าจำเลยได้คิดค่าเช่าอย่างถูกด้วยการสมยอมแล้ว ฎีกาของโจทก์ในข้อนี้จึงตกไปพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ให้ยกฎีกาโจทก์ ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 432/2481 นายเอ.อี.นานา(บังคับอังกฤษ) โจทก์ นายเฮ่งซึง แซ่จิวที่ 1 , นายเป๊กจือ แซ่ตันที่ 2 (บังคับฮอลันดา) , นายเฮียน เจ็งแซ่วันที่ 3(บังคับอังกฤษ) จำเลย ป.พ.พ. ม. 721 ป.วิ.พ. ม. 86 , ม. 88