ฎีกาที่ 182/2481

จับไม้สักซึ่งเลื่อยเป็นไม้เหลี่ยมได้ที่จำเลยโดยไม่มีดวงตราประทับที่ไม้นั้น หน้าที่นำสืบหาตกอยู่แก่จำเลยที่จะต้องแสดงบริสุทธิว่าไม้ของกลางนั้นได้เสีย ภาษี ค่าตอและมีดวงตราของเจ้าพนักงานแล้วไม่

ได้ความว่าเจ้าพนักงานป่าไม้ไปพบไม้สักซึ่งเลื่อยเป็นเหลี่ยมแล้วของจำเลยโดยไม่มีดวงตราอย่างใดประทับที่ไม้นั้น โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.ป้องกันการลักลอบซักลากไม้ลักออกจากป่าที่ยังไม่ได้เสียค่าตอและ ภาษี ร.ศ.118 ข้อ 3,4,5 ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ปรับจำเลยตาม ข้อ 3,5 แห่งกฎหมายข้างต้นเป็นพินัย 300 บาท ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์ ว่าจะยกเอาข้อ 5 มาใช้เป็นความสันนิษฐานในไม้ของกลางรายนี้ที่เลื่อยเป็นเหลี่ยมแล้วไม่ได้ ข้อความในข้อนั้นหมายถึงไม้ต้นที่ยังมิได้เลื่อยเป็นท่อนเป็นแผ่น ทั้งตายธรรมดาไม้ที่เลื่อยเปิดนึกออกเป็นท่อนเป็นแผ่นย่อมเปลี่ยนสภาพจากไม้ต้นแล้ว ดวงตราของเจ้าพนักงานย่อมไม่มีติดที่ไม้นั้นเมื่อเอาความสันนิษฐานข้อ 5 มาใช้บังคับมิได้แล้ว โจทก์ซึ่งเป็นผู้กล่าวหาย่อมมีหน้าที่นำสืบ แต่โจทก์สืบไม่ได้ว่าจำเลยเป็นผู้ชักลากไม้รายนี้เมื่อวันใดเดือนใดและไม้รายนี้ได้เสียค่าตอและ ภาษี ภาคหลวงแล้วหรือไม่ จำเลยเสียอีกกลับนำพะยานมาสืบแสดงความบริสุทธิดียิ่งกว่าโจทก์ จึงพิพากษากลับให้ยกฟ้อง ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 182/2481 อัยยการสุโขทัย โจทก์ นางแฉล้ม แซ่โง้ว จำเลย