ฎีกาที่ 553/2481

พฤตติการณ์ที่ถือว่าข้อเท็จจริงที่บรรยายมาในฟ้องไม่เข้าลักษณความผิดฐาน ยักยอก ทรัพย์ตามกฎหมายเมื่อคำบรรยายฟ้องของโจทก์ไม่เป็นความผิดฐาน ยักยอก แล้ว แม้ในฟ้องโจทก์กล่าวว่าจำเลย ยักยอก ทรัพย์และขอให้ลงโทษฐาน ยักยอก มาก็ตาม ศาลก็ไม่ประทับรับฟ้องศาลชั้นต้นไม่รับประทับฟ้องศาลอุทธรณ์กลับให้ศาลชั้นต้นรับประทับฟ้องและพิจารณาต่อไปดังนี้จำเลยฎีกาได้ไม่ต้องห้ามตามประมวลวิธีพิจารณาอาญามาตรา 170

โจทก์ฟ้องว่าภริยาจำเลยเป็นลูกจ้างตัดยางพารารับเบอร์ในสวนยางของ ศ.จำเลยในฐานะลูกจ้างได้รับมอบหมายจาก ศ.ให้ไปทำการตัดยางแทนภริยาตน คือ เมื่อตัดยางได้แล้วให้นำไปมอบให้ ศ.แล้วจำเลยบังอาจลักหรือ ยักยอก เอาน้ำยางและขี้ยาง 4 กิโลกรัมไปขอให้ลงโทษจำเลยตามกฎหมายอาญา ม.294(5) และ 319(1) ศาลชั้นต้นสั่งว่าตามข้อเท็จจริงที่บรรยายมาในฟ้องไม่เข้าลักษณความผิดฐาน ยักยอก ทรัพย์จึงไม่รับประทับฟ้อง ในความผิดฐาน ยักยอก ไว้พิจารณา ศาลอุทธรร์พิพากษากลับโดยเห็นว่าโจทก์บรรยายการกระทำของจำเลยเป็นองค์ความผิดครบถ้วนตามประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.158 แล้ว ศาลฎีกาตัดสินว่า ตามคำบรรยายฟ้องของโจทก์ไม่เป็นความผิดฐาน ยักยอก ทรัพย์แม้ฟ้องของโจทก์กล่าวมาว่า จำเลย ยักยอก และขอให้ลงโทษฐาน ยักยอก มาด้วย ก็เป็นการสมควรที่จะสั่งไม่รับประทับฟ้องในฐานนี้ไว้จึงพิพากษากลับศาลอุทธรณ์ให้ดำเนินคดีไปตามศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 553/2481 อัยยการจังหวัดสตูล โจทก์ นายแอ เทศน์อาเส็น จำเลย ป.อ. ม. 294 (5) , ม. 319 (1) ป.วิ.อ. ม. 158 , ม. 170