ฎีกาที่ 295/2481

คน 1 ลักทรัพย์ที่เขาวางลืมไว้แล้วส่งให้แก่อีกคน 1 ซึ่งอยู่ใกล้กัน และรู้เห็นในการนั้นคนนั้นรับมาซ่อนไว้ เจ้าทรัพย์มาตามก็ไม่ได้คืนดังนี้ มีผิดฐานลักทรัพย์ทั้ง 2 คน อ้างฎีกาที่ 728/2458 ที่ 107/2461

ได้ความว่าเจ้าทรัพย์ไปซื้อของที่จำเลยที่ 1 แล้วลืมกะเป๋าสตางค์ไว้จำเลยที่ 1 จึงหยิบกะเป๋านั้นส่งให้จำเลยที่ 2 ซึ่งนั่งอยู่ใกล้กัน เจ้าทรัพย์ไปได้สัก 3 วานึกขึ้นได้จึงกลับมาถามหา จำเลยที่ 1 ว่าไม่เห็นเจ้าทรัพย์ถามคนที่นั่งติดกับจำเลยที่ 1 คนนั้นชี้มือมาที่จำเลยที่ 1 เจ้าทรัพย์จึงหันมาถามจำเลยที่ 1 ๆ ปฏิเสธแลปัดพกผ้าซิ่นให้ดู เป็นอันว่าเจ้าทรัพย์ไม่ได้ทรัพย์คืน โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้ง 2 ฐานลักทรัพย์ตาม ม.293 ศาลชั้นต้นลงโทษตาม ม.293 ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยที่ 2 ร่วมมือกับจำเลยที่ 1 ภายหลัง เมื่อการลักทรัพย์สำเร็จแล้วจึงมีผิดเพียงฐาน รับของโจร แต่โจทก์มิได้ฟ้องฐานนี้ จึงให้ปล่อยตัวจำเลยที่ 2 ศาลฎีกาตัดสินว่าเมื่อเจ้าทรัพย์ลืมกะเป๋าไว้นั้น จำเลยที่ 2 อยู่ที่นั้นได้รู้เห็นด้วยเมื่อจำเลยที่ 1 ส่งให้จำเลยที่ 2 ก็รับมาซ่อนไว้เจ้าทรัพย์มาถามหาก็ไม่ได้เพราะการช่วยเหลือของจำเลยที่ 2 การลักจึงสำเร็จสมประสงค์ จึงถือว่าจำเลยที่ 2 ได้สมคบร่วมมือในการลักด้วย จึงพิพากษายืนตามศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 295/2481 อัยยการร้อยเอ็ด โจทก์ นางเสาวคำบุศย์ นางพา ทวีก้านตง จำเลย