ฎีกาที่ 1210/2480

ฟ้องว่าจำเลยกระทำการชิงทรัพย์ ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลย ลักทรัพย์ ก็ลงโทษจำเลยได้ แต่จะลงโทษฐานวิ่งราวทรัพย์ไม่ได้ เมื่อในฟ้องโจทก์มิได้กล่าวว่าจำเลยเอาทรัพย์พาหนีไปต่อหน้า

โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษ จำเลยฐานชิงทรัพย์ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ พิพากษาต้องกันว่าจำเลยมีความผิดฐานวิ่งราวทรัพย์ แม้โจทก์มิได้ฟ้องขอให้ลงโทษแต่ก็บรรยายฟ้องไว้แล้ว ลงโทษจำเลยตามกฎหมายอาญามาตรา 297 จำเลยฐานชิงทรัพย์ จะลงโทษวิ่งราวทรัพย์ไม่ได้ตามประมวลวิธีพิจารณาความอาญา ม. 192 ศาลฎีกาตัดสินว่าฟ้องโจทก์ตอนหนึ่งกล่าวไว้ชัดว่าจำเลยพบหีบทรัพย์วิ่งหนีและในตอนต้นโจทก์กล่าวว่า จำเลยสมคบกัน ลักทรัพย์ ก็ดี ชิงทรัพย์ต้องเกิดจากการ ลักทรัพย์ ก่อน เมื่อได้ความแต่เพียงว่า จำเลย ลักทรัพย์ ก็ลงโทษได้ ตาม ม. 152 วรรค 2 ท้าย นั้น ในฟ้องไม่มีคำว่าเอาทรัพย์พาหนีไปต่อหน้า จึงจะลงโทษตามมาตรานั้น ไม่ถนัด โดยข้อเท็จจริงในฟ้องต่างกับที่ปรากฏตามทางพิจารณา จึง พิพากษาแก้ให้ลงโทษ จำเลยตาม ม. 293 (5) ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1210/2480 อัยยการพิจิตร์ โจทก์ นายนะรอดสง กับพวก ล. ป.อ. ม. 293 29 (5) ป.วิ.อ. ม. 192 วรรค2