ฎีกาที่ 961/2480

โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยเปิดทางเดิน ถึงแม้จะได้ความว่าโจทก์มีทางอื่นเดินได้ก็ตาม แต่ถ้าโจทก์ได้ก็ตาม แต่ถ้าโจทก์ได้ใช้ทางที่ฟ้องนี้มากว่า 10 ปี แล้วดังนี้โจทก์ย่อมได้ภาระจำยอมจำเลยจะยึดไม่ได้ค่าเสียหาย ค่าธรรมเนียม

โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยเปิดทางเดินและเรียกค่าเสียหาย 6,184.55 บาท ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันให้ยกฟ้องโจทก์ โดยกล่าวว่าจำเลยมีสิทธิปิดทางเดินหมายเลข 1 เพราะปรากฏว่ามีทางอีกทางหนึ่ง คือทางหมายเลข 2 ซึ่งใช้เกวียนเดินไปสู่ ที่ดิน ของโจทก์ได้ เพราะฉะนั้น ที่ดิน ของโจทก์ไม่ใช่ ที่ดิน ที่มีที่อื่นล้อมอยู่จนไม่มีทางออกทางสาธารณได้ตาม ม. 1349 แห่งประมวลแพ่ง ฯ ศาลฎีกาตัดสินว่าเรื่องนี้โจทก์ก็ไม่ได้ฟ้องว่า ที่ดิน ของโจทก์มี ที่ดิน อื่นล้อมอยู่ ตาม ม. 1349 นั้น ตามฟ้องโจทก์ต้องหมายความว่าได้เคยใช้เกวียนเดินตามทางหมายเลข 1 เกิน 10 ปีแล้ว โจทก์จึงมีภาระจำยอมใช้ทางหมายเลข 1 ได้ ซึ่งตามข้อเท็จจริงศาลฎีกาเชื่อว่าโจทก์ได้ใช้ทางนี้มากว่า 10 ปีแล้ว โจทก์จึงมีภาระจำยอมใช้ทางหมายเลข 1 ได้ตามประมวลแพ่ง ฯ ม. 1347, 1401, 1382 จำเลยจะปิดไม่ได้ ถึงแม้จะมีทางหมายเลข 2 อยู่แล้วก็ดี ส่วนในเรื่อค่าเสียหายเห็นควรกำหนดให้โจทก์ 1000 บาท จึงพิพากษากลังศาลล่างทั้ง 2 ให้จำเลยเปิดทางหมายเลข 1 และใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ 1000 บาท ค่าขึ้นศาลให้จำเลยใช้แทนโจทก์เท่าที่โจทก์ชนะ ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 961/2480 นายติมกี่ แซ่โคว้-จ นายเจ็งไถ่ แซ่จึง-ล ป.พ.พ. ม. 420 , ม. 438 , ม. 1349 , ม. 1382 , ม. 1387 , ม. 1411