ฎีกาที่ 52/2480

จำนอง หลักฐานการชำระหนี้การชำระดอกเบี้นในหนี้ จำนอง นั้น จักต้องมีหลักฐานเป็นหนังสือ จะนำพะยานบุคคลมาสืบแสดงมิได้

ได้ความว่าจำเลย จำนอง ที่บ้านและนาไว้แก่โจทก์ 1432 บาท จำเลยค้างดอกเบี้ย 213 บาท 75 สตางค์ โจทก์จึงฟ้องขอให้ชำระค่าดอกเบี้ยที่ค้าง จำเลยต่อสู้ว่าดอกเบี้ยจำนวนนี้โจทก์รับไปแล้ว แต่หาได้มีใบเสร็จรับเงินไม่ ศาลอุทธรณ์ตัดสินว่าหนี้ จำนอง นั้นตรงกันกับหนี้ในประมวลแพ่งฯ ม.326 และการ จำนอง ก็คือการกู้ยืมโดยเอาทรัพย์เป็นประกันนั่นเอง ฉะนั้นการชำระดอกเบี้ยจึงต้องมีใบเสร็จเป็นหลักฐาน จกะนำพะยานบุคคลเข้าสืบมิได้ เพราะขัดกับ ม.653 วรรค 2 จึงพิพากษาให้จำเลยชำระเงินที่ฟ้องใฟ้โจทก์ ศาลฎีกาตัดสินว่ากรณีเช่นนี้จะเรียกว่า จำนอง หรือกู้ยืมก็ตาม แต่วัตถุแห่งหนี้ก็คือเงินที่โจทก์โอนกรรมสิทธิให้จำเลยยืมใช้สิ้นเปลืองไป การชำระหนี้ก็ต้องมีหลักฐานแห่งหนี้ได้เวนคืนแล้วจะฟังพะยานบุคคลมิชอบ พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 52/2480 นางมี แก้วดี โจทก์ นายม่วง โพนงาม (นางตุ้ม ภรรยาผู้รับมฤดกความ) จำเลย ป.พ.พ. ม. 326 653-74