ฎีกาที่ 1118/2480

เจ้าพนักงานด่าน ภาษี ไม่มีอำนาจเรียกให้ผู้ที่ล่องไม้ผ่านด่านแวะเพื่อตรวจเมื่อไม้เหล่านั้นได้เสียค่า ภาษี ถูกต้องแล้ว

ได้ความว่าจำเลยทั้ง 2 สองไม้แดงผ่านด่าน ภาษี มาในทางน้ำ ไม้เหล่านี้ได้เสียค่า ภาษี แล้ว ในขณะผ่านด่าน ภาษี เจ้า ภาษี จึงบอกให้แวะเพื่อตรวจ จำเลยทั้ง 2 ไม่แวะโจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษาจำเลยตาม พ.ร.บ. พิกัด ภาษี ภายใน ร.ศ. 111 ม. 75, 83 ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลล่างทั้งสองว่า ม. 75, 83 ที่โจทก์อ้างมานั้นได้ ถูกยกเลิกโดย ม. 3 แห่ง พ.ร.บ. แก้ไขพิกัด ภาษี ภายใน พ.ศ. 2470 เสียแล้ว จริงอยู่ตามความในวรรคท้ายของ ม. 4 แห่งพ.ร.บ. แก้ไขนั้นบัญญัติว่า " ภาษี ซึ่งกล่าวไว้ในมาตรานี้ ให้เรียกเก็บและใช้ตามบทบัญญัติทั่วไป แห่ง พ.ร.บ. พิกัด ภาษี ภายใน ร.ศ. 111 ฯ" ก็มีความหมายเพียงว่าให้เรียกเก็บ ภาษี ตามอัตราใน พ.ร.บ.ปี 111 เท่านั้น ที่โจทก์ฎีกาว่าถ้าหากเจ้าพนักงานไม่มีอำนาจสั่งให้ผู้ใดแวะยังด่าน ภาษี วิธีการเรียกเก็บ ภาษี จะไม่มีประโยชน์นั้นเห็นว่าโจทก์จะอ้างความไม่สะดวกของเจ้าพนักงานมาเปลี่ยนแก้กฎหมายมิได้จึงพิพากษาให้ยกฎีกาโจทก์ ปล่อยจำเลยไปตามศาลล่างทั้ง 2 ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1118/2480 อัยยการชุมพร โจทก์ นายวาศ สังขทอง จำเลย นายเลี่ยน เกลี้ยงเกลา พ.ร.บ.พิกัดภาษีภายใน ร.ศ.111 ม. 75 , ม. 83 พ.ร.บ.แก้ไขพิกัดภาษีภายใน พ.ศ.2470 ม. 3 , ม. 4