ฎีกาที่ 731/2480

โจทก์ยื่นคำร้องอุทธรณ์ในกรณีที่เจ้าพนักงานประเมินค่า ภาษี การค้าผิดเจ้าพนักงานได้สั่งเด็ดขาดประการใดไม่ จนล่วงเลยเวลามาช้านานดังนี้ โจทก์มีอำนาจฟ้องต่อศาลขอเรียกค่า ภาษี คืนได้ ป.พ.พ.ม. 419 - 169 การที่โจทก์จะฟ้องเรียกเงินค่า ภาษี คืนฐานลาภมิควรได้ในกรณีที่เจ่าพนักงานประเมินค่า ภาษี ผิดนั้น อายุความเริ่มนับแต่วันที่จำเลยทราบว่าไม่ต้องเสีย ภาษี หาใช่นับแต่วันที่ จำเลยชำระเงินค่า ภาษี ไปไม่

ได้ความว่าโจทก์ทำการค้าขายอยู่ในแพ เจ้าพนักงานได้เรียกประเมิน ภาษี การค้าจากโจทก์เป็นเงิน 12 บาท 96 สตางค์ โจทก์ยื่นคำร้องอุทธรณ์ขอให้พิจารณาคำชี้ขาดหรือการประเมินใหม่ แต่เจ่าพนักงานก็มิได้ชี้ขาดหรือการประเมินใหม่ แต่เจ้าพนักงานก็มิได้ชี้ขาดหรือสั่งประการใด จนล่วงเลยมาเป็นเวลาช้านาน ต่อมาศาลฎีกาพิพากษาในคดี 434/2479 ว่าการค้าในแพมิต้องเสีย ภาษี โจทก์จึงฟ้องคดีนี้เรียกเงินจำนวนนี้จากจำเลย จำเลยต่อสู้ว่า คำร้องอุทธรณืโจทก์นั้นจำเลยยังหาได้สั่งประกาารใดไม่ แลตัดฟ้องว่าคดีโจทก์ขาดอายุความตาม ม. 419 ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าโจทก์อาจขอค่า ภาษี คืนได้ แต่โจทก์ก็มิได้ปฏิบัติให้ถูกต้องตามความใน พ.ร.บ. พิพากษาให้ยกฟ้อง ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ไคัดค้านการประเมินเก็บ ภาษี แล้ว แต่เจ้าหน้าที่ยังมิได้สั่งประการใดจะว่าโจทก์ยังมิได้ปฏิบัติตามพระราชบัญญัตินั้นยังหาถูกต้องไม่ การที่เจ้าหน้าที่ไม่ได้สั้งคำอุทธรณ์จนล่วงเลยมาเป็นเวลาช้านานนั้นจะให้โจทก์จัดการอย่างใดและเห็นว่าอายุความในเรื่องนี้ไม่ควรนับจากวันที่เสีย ภาษี เพราะโจทก์กำลังร้องอุทธรณ์อยู่ เรื่องนี้นับแต่วันที่ได้อ่านคำพิพากษาฎีกาเงิน ภาษี ที่เจ้าหน้าที่เรียกผิดจากโจทก์ ๆ ก็ควรได้คืนในเวลาอันควร ฟ้องเรียกคืนได้ จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ที่ให้จำเลยคืนเงินให้โจทก์ตามฟ้อง ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 731/2480 นางผัน วรรธนานุสาร-จ พระณรงค์ฤทธิ ข้าหลวงประจำ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา -ล พ.ร.บ.ภาษีการค้า พ.ศ.2475