ฎีกาที่ 1565/2479

จำเลย ลักทรัพย์ ไปซ่อนไว้แล้วเจ้าทรัพย์ไปเอาคืนจำเลยจึงทำร้ายแลแย่งเอาทรัพย์นั้น ไม่เป็นการทำร้ายเพื่อเอาทรัพย์ (หมายเหตุ เป็นการทำร้ายเพื่อเอาผลประโยชน์อันเกิดจากการ ลักทรัพย์ ) ลักไก่เป็นผิดตามมาตรา 288 ไม่ใช่มาตรา 294 (6) ประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.158-192 วรรค 6 โจทก์ฟ้องว่าจำเลยใช้กำลังกายชิงทรัพย์ไป ขอให้ลงโทษฐานชิงทรัพย์ ทางพิจารณาได้ความการ ลักทรัพย์ ขาดตอนแล้ว จำเลยทำร้ายเจ้าทรัพย์ไม่ถึงบาดเจ็บดังนี้ ศาลลงโทษจำเลยตาม ม.+ แล 338 ได้ตามประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.192 วรรค 6 โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานชิงทรัพย์โดยอ้างว่าจำเลยทำร้ายเพื่อจะเอาทรัพย์นั้น ถ้าไม่ได้ความตามฟ้องแล้ว ศาลไม่ต้องพิจารณาถึงการทำร้ายโดยประสงค์ต่อเหตุอื่นต่อไป

คดีได้ความว่า จำเลยเอาไม้ขวางไก่ของเจ้าทรัพย์ตาย 1 ตัว แล้วเอาไปไว้ที่กอไผ่ เจ้าทรัพย์ตามไปจะเอาไก่คืนมา จำเลยเข้าแย่งแล้วเอาไม้ตีเจ้าทรัพย์มีบาดเจ็บ โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานชิงทรัพย์ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การทำร้ายเป็นเวลาภายหลังที่จำเลยชิงเอาไก่ไปได้แล้ว แต่โจทก์ฟ้องว่าจำเลยใช้กำลังกายชิงไก่ ไม่ได้กล่าวว่าใช้กำลังกายเพื่อเหตุอื่น ๆ ดังบัญญัติไว้ในมาตรา 298 ฉะนั้นจะลงโทษจำเลยตามมาตรา 298 ไม่ได้ แต่เห็นว่าการกระทำของจำเลยเป็นผิดฐาน ลักทรัพย์ ตามมาตรา 288 กะทง 1 กับมาตรา 338(3) อีกกะทงหนึ่ง แม้โจทก์จะขอให้ลงโทษฐานชิงทรัพย์สถานเดียว ศาลก็มีอำนาจลงโทษจำเลยได้ตามประมวลวิธีพิจารณาอาญามาตรา 192 วรรคท้าย พิพากษาให้จำคุกจำเลยรวม 2 กะทงมีกำหนด 6 เดือน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1565/2479 อัยยการระยอง โจทก์ นายเรียน รื่นรมย์ จำเลย ป.อ. ม. 298-299-29