ฎีกาที่ 1487/2479

โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทำผิดเมื่อวันที่ 27-28 พฤษภาคม พ.ศ.2479 ตรงกับวันขึ้น 7-8 ค่ำเดือน 6 ชั้นพิจารณาโจทก์นำพะยานมาสืบได้ความว่าจำเลยทำผิดในวันขึ้น 7-8 ค่ำเดือน 7 ส่วนจำเลยหลงข้อต่อสู้นำพะยานมาสืบอ้างฐานที่อยู่ในเดือน 6 ตามฟ้องโจทก์ดังนี้ ศาลจะลงโทษจำเลยมิได้ เหตุในลักษณคดีลักษณที่ไม่เป็นเหตุในลักษณคดี

คดีนี้โจทก์ฟ้องว่าเมื่อวันที่ 27-28 พฤษภาคม ตรงกับวันขึ้น 7-8 ค่ำเดือน 6 พ.ศ.2479 จำเลยกับพวกสมคบกัน ลักทรัพย์ นายเผิ่งจำเลยให้การรับสารภาพ นายอินจำเลยให้การปฏิเสธ ชั้นพิจารณาปรากฎจากคำพะยานของโจทก์ว่าจำเลยทำผิดในวันขึ้น 7-8 ค่ำเดือน 7 ส่วนนายอินจำเลยหลงข้อต่อสู้นำพะยานมาสืบว่าในเดือน 6 จำเลยไปอยู่ยังต่างจังหวัด ศาลฎีกาตัดสินว่ายืนตามศาลชั้นต้นว่ารูปคดีดั่งนี้จะลงโทษนายอินจำเลยมิได้ ตามประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.192 แม้โจทก์จะอ้างถึงวันเดือนตามสุริยคดี (วันที่ 27-28 พฤษภาคม) มาด้วยก็ดี แต่ตาม ม.158 (5) ก็บัญญัติให้โจทก์ระบุข้อเท็จริงแลรายละเอียดที่เกี่ยวกับเวลามาให้พอสมควรที่จำเลยจะเข้าใจข้อหาได้ ฉะนั้นที่โจทก์ระบุเดือน 6 มาในฟ้องจำเลยเข้าใจผิดแล้วมิได้จัดการแก้ไขฟ้องเสียให้ถูกต้องตามควร โจทก์จึงชนะคดีไม่ได้ พิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ยกฟ้องโจทก์ฉะเพาะนายอินจำเลยเสีย ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1487/2479 อัยยการขุขันธ์ โจทก์ นายเผิ่ง อินธิเดช,นายอิน คำน้อย จำเลย ป.อ. ม. 293 -295 ป.วิ.อ. ม. 158 192 (5)