ฎีกาที่ 332/2479

โจทก์ฟ้องผู้กู้แลผู้ ค้ำประกัน ผู้กู้ขาดนัดยื่นคำให้การ ผู้ ค้ำประกัน มาทำยอมความต่อศาล ๆ ได้พิพากษาให้เป็นไปตามยอมแล้ว และจัดการยึดทรัพย์ผู้ ค้ำประกัน ได้ไม่พอดังนี้ โจทก์มาฟ้องเรียกเงินที่ขาดจากผู้กู้ได้อีก ไม่นับว่าผู้กู้ได้หลุดพ้นความรับผิด และไม่นับว่าเป็นคดีเสร็จเด็ดขาดแล้ว

โจทก์ยื่นฟ้องเรียกเงินกู้จากจำเลยในจำนวนที่ค้างชำระ ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยได้กู้เงินโจทก์จริง โจทก์ได้ฟ้องจำเลยนี้กับผู้ ค้ำประกัน เป็นจำเลยร่วมกันมาครั้ง 1 แล้วแต่ในคดีนั้น จำเลยขาดนัดยื่นคำให้การ ผู้ ค้ำประกัน ผู้เดียวมาแก้คดีแลทำยอมใช้เงินแก่โจทก์ ศาลพิพากษาให้เป็นไปตามยอมแล้วโจทก์ยึดทรัพย์ผู้ ค้ำประกัน ได้ไม่พอจึงกลับมาฟ้องจำเลยในคดีนี้ ศาลชั้นต้นเห็นว่าคดีเสร็จเด็ดขาดแล้วโจกท์ฟ้องจำเลยอีกไม่ได้ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ลูกหนี้กับผู้ ค้ำประกัน ต่างมีความรับผิดต่อเจ้าหนี้ด้วยกันในคดีก่อนผู้ ค้ำประกัน ผู้เดียวทำยอมรับใช้หนี้แก่โจทก์ ทั้งมิได้แสดงให้เห็นว่าโจทก์สละสิทธิเรียกร้องจากจำเลย การยอมความก็เป็นการฉะเพาะตัวผู้ ค้ำประกัน จะถือว่าสัญญานั้นเป็นสัญญาแปลงหนี้ใหม่ปลดเปลื้องหนี้สินจากจำเลยไม่ได้ และคดีก็เป็นการเสร็จเด็ดขาดฉะเพาะนายเยื้อน จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ให้จำเลยใช้เงินแก่โจทก์ ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 332/2479 ความนายกอน ไชยพิน โจทก์ นางเหลี่ยม ใจภักดี จำเลย ป.พ.พ. ม. 34 , ม. 650 , ม. 680 ป.วิ.พ. ม. 20 , ม. 148 , ม. 197