ฎีกาที่ 1323/2479

ตัวแทนเจ้าของดินค้ายื่นใบขนสินค้าเท็จต้องมีผิดเช่นเดียวกับเป็นเจ้าของสินค้าอันแท้จริง ประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.192 ฟ้อง ตัดสิน โจทก์ฟ้องขอให้ริบสินค้าอย่างเดียวศาลจะบังคับให้จำเลยทำใบขนสินค้าไปขอเสียค่า ภาษี ใหม่ไม่ได้ เพราะเป็นการเกินคำขอ สินค้าซึ่งเสีย ภาษี ผิดประเภทซึ่งเจ้าพนักงานเก็บมาเป็นของกลางนั้น จะควรคืนให้เจ้าของหรือไม่ ศาลไม่วินิจฉัยถึง

ได้ความว่า ท.สั่งน้ำหอมจากต่างประเทศเข้ามาจำหน่ายในสยามและได้มอบอำนาจให้จำเลยเป็นตัวแทนในการยื่นใบขนสินค้าและเสีย ภาษี + เข้าต่อเจ้าพนักงาน เมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2477 จำเลยได้ยื่นใบขนสินค้าต่อเจ้าพนักงานโดยรู้อยู่ว่าเป็นความเท็จ โดยแจ้งชนิดของสินค้าในใบขนว่าเป็นน้ำมันใส่ผมมีปริมาณ 100 โหล เจ้าพนักงานได้เก็บ ภาษี ตามชนิดและจำนวนสินค้า และวันที่10 กุมภาพันธ์ พ.ศ.2477 จำเลยได้ยื่นใบขนสินค้า อีกโดยแจ้งว่าเป็นน้ำมันใส่ผมปริมาณ 110 โหล เจ้าพนักงานได้เก็บ ภาษี ตามชนิดและจำนวนในใบขนแล้วปรากฎว่าน้ำหอมที่ส่งมานั้น ครั้งที่ 2 เกินกว่าใบขน 474 ขวด โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษจำเลย ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลชั้นต้นว่าตาม ม.116 แห่งพ.ร.บ.ศุลกากรได้บัญญัติให้ถือว่าผู้แทนที่ยืมใบขนสินค้านั้นเป็นเจ้าของสินค้าในกิจการที่ทำนั้นด้วยจึงต้องถือว่า พ.ร.บ.ศุลกากรมีความประสงค์ให้จำเลยต้องรับผิดเช่นเดียวกับ ท.ผู้เป็นเจ้าของอันแท้จริง จำเลยจึงต้องมีความผิดและเห็นว่าคดีนี้โจทก์ฟ้องขอให้ริบสินค้าอย่างเดียว ศาลจะบังคับจำเลยให้ไปทำใบขนสินค้าไปขอเสียค่า ภาษี ใหม่มิได้ เพราะเป็นการเกินคำขอ และทั้งเป็นข้อที่มิได้กล่าวในฟ้อง จึงพิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ปรับจำเลย 200 บาท ตาม ม.34-99 แห่ง พ.ร.บ.ศุลกากร แลให้ริมน้ำหอม 747 ขวดที่เกินนั้นเสียด้วย ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1323/2479 อัยยการนราธิวาศ โจทก์ นายหลีหลง จำเลย ป.วิ.อ. ม. 192