ฎีกาที่ 1078/2479

ความผิดในเรื่องพาของที่ยังไม่เสีย ภาษี เข้ามาในพระราชอาณาจักร์นั้นต้องประกอบด้วยเจตนาหลีกเลี่ยงค่า ภาษี จึงจะเป็นผิด ประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.219 ในคดีอาญาที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกข้อหาของโจทก์เสียโดยอาศัยข้อเท็จจริงฎีกาได้แต่ในปัญหาข้อกฎหมาย

ได้ความว่าจำเลยเป็นจีนไม่รู้ภาษาไทยนำสินค้าผ่านด่านที่เบตง ได้จ้างเสมียนคนไทยเขียนรายการสินค้าในใบขนยื่นต่อเจ้าพนักงาน ปรากฎว่าสินค้าบางอย่างมีมากกว่าที่ใบขน โจทก์จึงฟ้องจำเลย ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันว่ากิริยาของจำเลยยังไม่พอฟังว่ามีเจตนาจะปลอมหนังสือและหลีกเลี่ยงค่า ภาษี โจทก์ฎีกา 2 ข้อ ว่า 1. พระราชบัญญัตศุลกากรไม่ต้องมีเจตนาทุจจริตเป็นผิดได้ และ 2. จำเลยมีเจตนาทุจจริตจึงเป็นผิดฐานปลอมหนังสือ ศาลฎีกาตัดสินว่า ฎีกาข้อ 2. เป็นปัญหาข้อเท็จจริง ศาลฎีกาไม่รับพิจารณา และเห็นว่าตามพ.ร.บ. ศุลกากร ม.27 ความผิดฐานฉ้อ ภาษี ของรัฐบาลนั้นจะต้องทำโดยเจตนาเมื่อศาลอุทธรณ์ชี้ขาดในข้อเท็จจริงว่าจำเลยไม่มีเจตนาจะจดเท็จในใบขนแล้วก็ต้องฟังว่าจำเลยไม่มีเจตนาจะฉ้อรัฐบาลจึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1078/2479 อัยยการยะลา โจทก์ นายตี่จิน จำเลย พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ.2469 ม. 27 ป.วิ.อ. ม. 219