ฎีกาที่ 1151/2479

เจ้าพนักงานไปจับผู้ลักลอบเล่นการพะนันมีผู้ขัดขืนไม่ยอมไปและใช้วาจาผรุสวาท เจ้าพนักงานจึงฟ้องกล่าวโทษต่อกรมการอำเภอหาว่าขัดขวางและ หมิ่นประมาท เจ้าพนักงานเช่นนี้ จะเรียกว่าเจ้าพนักงานฟ้องเท็จหรือแจ้งความเท็จมิได้

ได้ความว่าโจทก์จำเลยเป็นพี่น้องต่างมารดากัน แต่ไมถูกกัน จำเลยได้นำเจ้าพนักงานไปจับการพะนันไพ่ที่ ๆ ฟักโจทก์ โจทก์นอนให้หมอนวดอยู่ในห้องเล่นไพ่ ผู้จับจึงเชิญโจทก์ให้ไปโรงพัก โจทก์เถียงว่าไม่ได้เล่น จำเลยจึงพูดว่าถ้าไม่ไปให้ใส่กุญแจมือ โจทก์โกรธจึงกล่าวคำผรุสวาทแก่จำเลย ต่อมาจำเลยจึงร้องเรียนต่อกรมการอำเภอว่าโจทก์ขัดขวางและ หมิ่นประมาท จำเลยผู้กระทำตามหน้าที่ กรมการอำเภอจึงเรียกโจทก์ไปไต่สวนแต่เห็นว่าคดีไม่มีมูลจึงปล่อยโจทก์ไป โจทก์จึงฟ้องเป็นคดีนี้ ศาลฎีกาตัดสินว่าตามข้อเท็จจริงดั่งกล่าวข้างต้น เห็นได้ว่าจำเลยอาจเข้าใจว่าโจทก์ขัดขวางและ หมิ่นประมาท จำเลยผู้นำเจ้าพนักงานไปจับกุมดังนี้จะเรียกว่าแจ้งความเท็จร้องเรียนเท็จ หรือฟ้องเท็จมิได้เพราะความจริงโจทก์ได้แสดงกิริยาเช่นนั้น จึงพิพากษายืนตามศาลล่างทั้ง 2 ให้ยกฟ้องโจทก์ ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1151/2479 หลวงอัษฎงคตพิศรักษา โจทก์ ร.อ.ต.อวด ณระนอง จำเลย ป.อ. ม. 158-159