ฎีกาที่ 573-574/2479

จำเลยรู้อยู่แล้วว่าทรัพย์ของจำเลยถูกยึดไว้โดยคำสั่งศาลแล้วถูกลักไปจำเลยรู้แล้วบังอาจพาทรัพย์นั้นไปเสียให้พ้นเช่นนี้ ย่อมมีผิดฐาน รับของโจร ประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.194-195-225 โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานลักทรัพย์พิจารณาได้ความว่าจำเลย รับของโจร ลงโทษจำเลยได้ (ฟ้องก่อนตุลาคม) ข้อกฎหมายใดที่คู่ความมิได้ยกโต้เถียงมาในชั้น ศาลอุทธรณ์ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย

ได้ความว่าโคของกลางในคดีนี้เป็นของจำเลยที่ 1 เจ้าพนักงานได้ยึดมาจากจำเลยตามคำสั่งศาลโดยชอบแล้ว มอบให้นายไดยมโจทก์และเจ้าทุกข์รักษาไว้ ต่อมาโครายนี้หายไป เจ้าพนักงานไปพบจำเลยกำลังจูงโครายนี้อยู่ โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานลักทรัพย์ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ลงโทษจำเลยฐาน รับของโจร ตาม ม.321 ข้อ 3 จำคุก 9 เดือน จำเลยที่ 1 ฎีกาว่า 1. โดยรายนี้เป็นทรัพย์ของจำเลย แม้จะถูกเจ้าพนักงานยึดไว้จำเลยยังไม่ควรมีผิด 2. ศาลไม่ควรรับฟังคำพลตำรวจ 2 คนเพราะพะยานไม่ให้การถึงข้อนี้ในชั้นไต่สวน 3. ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยข้อที่ว่าจำเลยอพยพไปจากกรุงเทพ ฯ ไปคลอง 7 ทำไมจึงไม่เอาตั๋วพิมพ์รูปพรรณไปด้วย เป็นการคลาดเคลื่อนและขัดกับข้อต่อสู้ ศาลฎีกาตัดสินว่าถึงแม้ว่าโครายนี้จะเป็นของจำเลยก็ดี ตาม ม.2+0 ถ้าผู้เป็นเจ้าของลักไปก็ต้องเป็นผิด และย่อมเป็นผิดตามมาตรา 321 ได้ด้วย เพราะมาตรานี้บัญญัติครอบถึงกรณีที่บุคคลที่รู้ว่าทรัพย์ใดเป็นของได้มาโดยกระทำผิดและช่วยเหลือพาเอาไปเสียให้พ้นเป็นความผิดฐาน รับของโจร และในฎีกาข้อ 2 นั้นจำเลยมิได้ฟ้องอุทธรณ์ข้อนี้ไว้ในชั้นอุทธรณ์ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย และข้อ 3 ก็เป็นการคัดค้านข้อเท็จจริงซึ่งจำเลยฎีกามิได้ พิพากษายกฎีกาจำเลยเสีย ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 573 - 574/2479 กรมอัยยการและนายอับดุลไดยุมอิมราฮิม โจทก์ นายเชียวนันดันมิซีที่ 1,นายปัตตุ๊กเดียวมิซีที่ 2 จำเลย