ฎีกาที่ 413/2479

โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานปล้น ศาลชั้นต้นลงโทษตาม ม.322-72 ให้จำคุก 9 ปี 4 เดือน ศาลอุทธรณ์แก้วางมาตรา 21-72 จำคุก 6 ปี+เดือน โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยฐานปล้นไม่ได้

โจทก์ฟ้องว่าจำเลยสมคบกันปล้นแลฆ่าเจ้าทรัพย์ตาย ขอให้ลงโทษตาม ม.250-301,72 จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นไม่เชื่อว่าจำเลยทำการปล้นทรัพย์ แต่ฟังว่าจำเลยได้รับทรัพย์ไว้โดยรู้ว่าได้มาจากการปล้น จึงพิพากษาลงโทษจำเลยตาม ม.322 จำคุกคนละ 7 ปี เพิ่มโทษนายผิวจำเลยตาม ม.72 เป็น 9 ปี 4 เดือน โจทก์ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นพ้องด้วยศาลชั้นต้นว่าฟังไม่ได้ว่า จำเลยทำการปล้น และฟังว่าจำเลย รับของโจร แต่ฟังไม่ได้ว่าจำเลยรู้ว่าเป็นทรัพย์ได้มาจากการปล้น จึงแก้ให้ลงโทษจำเลยตาม ม.321 จำคุกจำเลยคนละ 5 ปี เพิ่มโทษจำเลยตาม ม.72 เป็น 6 ปี 8 เดือน โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยฐานปล้น ศาลฎีกาตัดสินว่า ฎีกาโจทก์ต้องห้ามตามพ.ร.บ.ฎีกาอุทธรณ์ พ.ศ.2461 ม.5 ให้ยกฎีกา+ ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 413/2479 อัยยการปทุมธานี โจทก์ นายจอน ,นายผิว นากเกษม จำเลย ป.อ. ม. 301 , ม. 322 , ม. 72