ฎีกาที่ 1214/2479

ตัดสินเกินคำขอโจทก์ฟ้องแลบรรยายฟ้องว่าจำเลยกระทำผิดฐาน ชิงทรัพย์ ในเคหะสถานในเวลาค่ำคินขอให้ลงโทษตาม ม.298 ทางพิจารณาได้ความสมตามคำพรรณาฟ้องซึ่งเป็นความผิดตาม ม.299 ดังนี้ ศาลจะลงโทษจำเลยตาม ม.299 ไม่ได้ เป็นการเกินคำขอ

โจทก์ฟ้องว่าเมื่อวันที่ 14 เมษายน พ.ศ.2479 เวลากลางคืน จำเลยมีสาตราวุธขึ้นไปบนเรือนของ ช. แล้วขู่ ช.ให้ส่งทรัพย์แก่จำเลย แต่จำเลยกระทำการไม่สำเร็จขอให้ลงโทษตาม ม.293-294-298-329-60 แล 72 ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยมีผิดฐานพยายาม ชิงทรัพย์ ในเคหะสถานในเวลากลางคืน ตาม ม.299-60 แม้โจทก์มิได้อ้าง ม.299 ก็ลงโทษจำเลยได้ เพราะข้อเท็จจริงโจทก์สืบสมตามฟ้อง แม้จะอ้างบทมาตราผิดก็ลงโทษจำเลยได้ตามประมวลพิจารณาอาญา มาตรา 192 วรรค 4 ไม่เป็นการเกินฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ลงโทษจำเลยตาม ม.298-90 ตามโจทก์ขอโดยอ้าง ม.192 วรรค 1 ประมวลวิธีพิจารณาอาญา โจทก์ฎีกาว่า โจทก์อ้างมาตราผิดศาลลงโทษจำเลยได้ตาม ม.192 วรรค 4 ศาลฎีกาเห็นว่า ม.192 วรรค 4 หมายถึงกรณีที่โจทก์พรรณาความผิดของจำเลยมาในฟ้องในฐานความผิดอย่างหนึ่ง แต่อ้างบทกฎหมายในฐานความผิดอีกอย่างหนึ่ง ศาลลงโทษจำเลยในฐานความผิดที่ถูกได้ แต่คดีนี้โจทก์พรรณาความผิดมาในฐาน ชิงทรัพย์ แลอ้างบทมาตราฐาน ชิงทรัพย์ มาขอให้ลงโทษเป็นเรื่องอยู่ในฐานเดียวกัน จะถือว่าอ้างฐานความผิดผิดไปไม่ได้ ไม่ต้องด้วยความหมายแห่ง ม.192 วรรค 4 แลเห็นว่าการจะลงโทษตาม ม.299 ซึ่งมีอัตราโทษหนักกว่าเป็นการเกินคำขอโจทก์ต้องห้ามตามมาตรา 192 วรรค 1 จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1214/2479 พนักงานอัยยการ โจทก์ นายพ่วง เกษสุวรรณ จำเลย ป.อ. ม. 298-299 ป.วิ.อ. ม. 192