ฎีกาที่ 1378/2479

ในคดีอาญาศาลอุทธรณ์มีอำนาจเรียกใบแจ้งความร้องทุกข์ในคดีความผิดส่วนตัวมาประกอบการพิจารณาข้อเท็จจริงเรื่องร้องทุกข์ในชั้นอุทธรณ์ได้ เมื่อเห็นเป็นการสมควร

คดีนี้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยหลอกลวงซื้อของเชื่อไปจากโจทก์ ขอให้ลงโทษ ศาลชั้นต้นฟังว่า เจ้าทุกข์ได้ทราบความทุจจริตของจำเลยตั้งแต่วันที่ 18 ธันวาคม 2478 ได้นำความไปแจ้งต่อสถานีตำรวจร้องทุกข์เพื่อขอให้จัดการ แต่เจ้าทุกข์แจ้งความเมื่อใดโจทก์มิได้สืบถึง คงปรากฎแต่คำแจ้งความที่แนบมากับฟ้องลงวันที่ 10 มิถุนายน 2479 ฉะบับเดียว จึงวินิจฉัยว่าเจ้าทุกข์ร้องทุกข์เกินกว่า 3 เดือน คดีขาด อายุความ พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าตามที่โจทก์บรรยายมาในฟ้องหมายความว่าเจ้าทุกข์ไปแจ้งความในกำหนดเวลาตามกฎหมาย เบื้องต้นควรถือว่าคดีไม่ขาด อายุความ ถ้าศาลสงสัยควรพิเคราะห์ดูข้อเท็จจริงให้ถี่ถ้วนศาลอุทธรณ์จึงได้เรียกใบแจ้งความร้องทุกข์มาจากสถานีตำรวจ คงได้ความว่าเจ้าทุกข์ไปร้องเมื่อวันที่ 24 มกราคม 2478 คดีโจทก์จึงไม่ขาด อายุความ จึงพิพากษาย้อนสำนวนให้ศาลชั้นต้นพิจารณาและพิพากษาใหม่ ศาลฎีกาตัดสินยืนตาม โดยวินิจฉัยว่าที่ศาลอุทธรณ์ทำดังนี้อยู่ในดุลยพินิจของศาลที่จะทำได้ ตามประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.208 ข้อ 1 ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1378/2479 อัยยการตำรวจ และนายเกียนซิงห์ (บังคับอังกฤษ) โจทก์ นายมิลคิรามไชนา (บังคับอังกฤษ) จำเลย ป.วิ.อ. ม. 208 พ.ร.บ.ลักษณฎีกาอุทธรณ์ พ.ศ.2461