ฎีกาที่ 353/2478

ยื้อแย่งหนังสือส่งหมายนัดเรียกพะยานของกรมการอำเภอจากผู้อื่นไป โดยเจตนาจะดูวันนัดพะยานในหมายนั้น แล้วกลับไปทำหายเสียดังนี้ มีผิดฐาน ลักทรัพย์ หมายนัดเรียกพยานของกรมการเป็นหนังสือราชการไม่ใช่หนังสือสำคัญ แย่งเอาหนังสือส่งหมายนัดเรียกพะยานของกรมการอำเภอไปแล้วทำหายเสียดังนี้ยังไม่มีผิดตาม ม.228 แล 325

ได้ความว่าจำเลยยื้อแย่งหนังสือส่งหมายนัดเรียกพยานของคณะกรมการอำเภอจาก ข.ไป 4 ฉบับ ซึ่งทางราชการได้มอบให้ไปส่งแก่ผู้มีชื่อ โดยจำเลยประสงค์จะดูวันนัดพยานในหมายนั้น แล้วจำเลยซ่อนหนังสือนั้นไว้ในพกโดยตั้งใจจะคืนให้แก่ ข.แต่หนังสือนั้นได้หายไปเสียก่อน ดังนี้ โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตาม ม.294-228-325 ศาลล่างทั้ง 2 เห็นว่า จำเลยไม่มีเจตนาจะลักซ่อนเร้น หรือทำลายจึงพิพากษาให้ยกฟ้อง ศาลฎีกาเห็นว่าหนังสือรายพิพาทนี้ไม่ใช่หนังสือพินัยกรรม์หรือหนังสือสำคัญ จำเลยจึงไม่มีผิดตาม ม.228 แลจำเลยก็มิได้ทำอันตรายหรือทำ-ให้หนังสือนั้นชำรุด การกระทำของจำเลยจึงยังไม่เข้า ม.325 ส่วนข้อที่ว่าจำเลยจะมีผิดฐาน ลักทรัพย์ หรือไม่นั้น เห็นว่าเกณฑ์แห่งความผิดฐาน ลักทรัพย์ มีว่า (1) เอาทรัพย์ของผู้อื่นไป (2) โดยการทุจจริต (3) เจ้าของมิได้อนุญาต เป็นว่าการกระทำของจำเลยเข้าเกณฑ์แห่งองค์ที่ (1) แล (3) ส่วนจะเป็นการทุจจริตตามกฎหมายหรือไม่ เห็นว่าตาม ม.6 (3) การท่ำเลยแย่งหนังสือแลมอบหมายพยาน มาดูก็เพื่อประโยชน์ที่จะทราบวันนัดแลเป็นประโยชน์อันไม่ชอบด้วยกฎหมายโดยที่จำเลยไม่มีสิทธิตามกฎหมายที่จะได้ประโยชน์นี้โดยการยื้อแย่งหนังสือซึ่งอยู่ในความยึดถือของผู้อื่นและความเสียหายก็ได้เกิดมีขึ้นโดยการแย่งเอาไป อีกทั้งหนังสือแลหมายพยานก็ได้หายไป จึงเป็นการทุจริตตามมาตรา 2-3 ฉะนั้นเมื่อผู้ร้องกับจำเลยประพฤติต่อกันฉันท์สามีภริยาตามกฎหมายลักษณผัวเมียแล้ว ก็ได้ชื่อว่าเป็นสามีภริยากันชอบด้วยกฎหมาย จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 353/2478 อัยยการพิจิตร์ - โจทก์ นายบาล - ล ป.อ. ม. 6 - 28 (3)