ฎีกาที่ 861/2478

การออกประทานบัตร์เหมืองแร่หาทำให้ผู้ถือประทานบัตร์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิใน ที่ดิน นั้นไม่ เข้าไปทำเหมืองแร่ใน ที่ดิน ของผู้อื่น แม้จะอยู่ภายในเขตต์ประทานบัตร์ก็ต้องรับใช้ค่าสินไหมในการที่เกิดการเสียหายแก่ ที่ดิน ของเขา

ข้อเท็จจริงในคดีได้ความว่า จ. ได้รับประทานบัตร์เหมืองแร่จากรัฐบาล แล้วโอนประทานบัตร์นี้ให้แก่บริษัทจำเลย ปรากฎว่า ที่ดิน ของโจทก์บางส่วนอยู่ภายในเขตต์ประทานบัตร์นี้ด้วย ต่อมาจำเลยได้ให้พวกคนงานของจำเลยเข้าไปทำการขุดแร่ใน ที่ดิน ของโจทก์ซึ่งอยู่ในเขตต์ประทานบัตร์นี้ โจทก์ได้รับความเสียหาย จึงฟ้องเรียกค่าเสียหาย ศาลล่างทั้ง 2 พิพากษาต้องกันให้จำเลยใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ จำเลยฎีกาว่าตาม ม.24 - 25 แห่ง พ.ร.บ.เหมืองแร่ พ.ศ. 2461 โจทก์ถูกปิดปากมิให้เรียกร้องเอาค่าเสียหายได้ ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยศาลล่างทั้ง 2 ในข้อที่เห็นว่ากฎหมายมิได้ปิดปากโจทก์ในอันที่จะเรียกร้องเอาค่าเสียหาย แลเห็นว่ามาตรา 24 มิได้บัญญัติให้เจ้าของ ที่ดิน ต้องแสดงสิทธิของตน เป็นแต่ให้โอกาศเจ้าของ ที่ดิน คัดค้านในการลอกประทานบัตร์นั้นได้ เมื่อไม่คัดค้านก็เป็นแต่เพียงหมดสิทธิในการคัดค้านหาเสียกรรมสิทธิใน ที่ดิน ของตนไม่ จึงพิพากษายืนตาม ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 861/2478 นายย้ง แซ่เล้า โจทก์ นายที.วี.โอแฮร์ผู้จัดการ จำเลย ป.พ.พ. ม. 420