ฎีกาที่ 1168/2477

ในคดี ล้มละลาย คู่กรณีฎีกาได้ฉะเพาะปัญหาข้อกฎหมาย ม.62 ข้อ 13 มิได้ให้อำนาจที่จะฎีกาเพิ่มเติมข้อความใหม่ซึ่งมิได้กล่าวกันมาในชั้นศาลล่าง

ได้ความว่าศาลพิพากษาให้จำเลยเป็นบุคคล ล้มละลาย และได้ไต่ส่วนจำเลยโดยเปิดเผยแล้ว ต่อมาเมื่อศาลสั่งเห็นชอบตามคำขอตกลงหนี้ ได้มีการประชุมเจ้าหนี้และด้วยการตกลงธรรมดาและตกลงพิเศษยอมรับคำขอตกลงหนี้ แต่โจทก์คัดค้านการตกลงหนี้นั้น ศาลล่างทั้ง 2 เห็นชอบด้วยการตกลงหนี้ และให้ยกเลิกคำสั่งในคดีเรื่องนี้ โจทก์ทูลเกล้า ฯ ถวายฎีกาว่าศาลล่างหาได้พิจารณาและพิพากษาตามพ.ร.บ.ลักษณ ล้มละลาย ม.62 ไม่และกล่าวถึงพฤติการณ์ของจำเลยว่าอยู่ในเกณฑ์ไม่สุจริตกับทำให้เจ้าหนี้ได้เปรียบเสียเปรียบแก่กันกับแถลงพฤตติการณ์อื่นไม่ได้กล่าวไว้ในชั้นศาลล่าง โดยอ้างว่าโจทก์มีสิทธิทูลเกล้าฯ ถวายฎีกาเพิ่มเติมใหม่ได้ตาม พ.ร.บ.ลักษณ ล้มละลาย ร.ศ.130 ม.62 ข้อ 13 ศาลฎีกาเห็นว่า ศาลล่างได้พิจารณาและพิพากษาตามพ.ร.บ.ลักษณ ล้มละลาย ม.62 นั้นแล้ว ส่วนที่โจทก์กล่าวถึงพฤติการณ์ของจำเลยและเจ้าหนี้นั้นเป็นปัญหาข้อเท็จจริง โจทก์ฎีกาไม่ได้ต้องห้ามตาม พ.ร.บ.ลักษณ ล้มละลาย ม.79 อนึ่งข้อที่ว่าโจทก์มีสิทธิทูลเกล้าฯ ถวายฎีกาเพิ่มเติมข้อความใหม่โดยอ้างมาตรา 62(13) นั้นก็เห็นว่ากฎหมายนั้นมิได้ให้อำนาจ ดังโจทก์อ้างนั้นเลยจึงตัดสินยกฎีกาโจทก์ ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1168/2477 นางกิมฮ้ง แซ่ตัน เจ้าของยี่ห้อชุ่ยฮั่วเฮง โจทก์ นายชื้อฮั้นชอ เจ้าของยี่ห้อมุยชินเบียนกีที่ 1,นางซุ้ยหรือเง็กชุ่ยที่ 2 จำเลย พ.ร.บ.ล้มละลาย พ.ศ.2483 ม. 22-79