ฎีกาที่ 199-200/2477

ปัญหากฎหมาย ปัญหาที่เกี่ยวด้วยการแปลสัญญาเป็นปัญหากฎหมายการปฏิเสฐความรับผิดตามสัญญานั้นไม่ใช่ปัญหาข้อกฎหมายเพราะเป็นส่วนหนึ่งของคำให้การเท่านั้นปัญหาข้อเท็จจริง ข้อที่ว่าได้กระทำการใด เป็นปกติหรือไม่นั้นเป็นปัญหาข้อเท็จจริง ป.พ.พ.ม.680 ตอน 2 สัญญา ค้ำประกัน นั้นเพียงแต่มีหลักฐาเป็นหนังสือก็ใช้ได้ แปลสัญญา สัญญา ค้ำประกัน นั้นไม่มีกฎหมายบังคับว่าต้องบรรยายความรับผิดไว้ ความรับผิดของผู้ ค้ำประกัน เกิดขึ้นตามกฎหมายในเมื่อลูกหนี้ผิดนัดไม่ชำระหนี้

ข้อเท็จจริงได้ความว่า จำเลยที่ 1 ได้ทำหนังสือสัญญากู้เงินโจทก์ทั้ง 2 ไปต่อจากตรายี่ห้อฮะเซ็งฮวดจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นผู้กู้ มีตรายี่ห้อเต็กชุนจั่น(ตรายี่ห้อของจำเลยที่ 2) กับตรายี่ห้อคนง่วนที่ประทับ ถัดไปมีคำว่า ผู้ ค้ำประกัน ศาลแพ่งและศาลอุทธรณ์เห็นต้องกันว่าจำเลยที่ 1 เป็นผู้กู้ จำเลยที่ 2 เป็นผู้ ค้ำประกัน พิพากษาให้จำเลยที่ 2 เป็นผู้ ค้ำประกัน พิพากษาให้จำเลยที่ 1 ใช้เงิน ถ้าจำเลยที่ 1 ไม่ใช้ให้จำเลยที่ 2 ใช้แทน จำเลยที่ 2 ทูลเกล้า ฯถวายฎีกาว่า (1)สัญญาไม่มีบรรยายความรับผิดไว้จึงไม่มีลักษณเป็นสัญญา ค้ำประกัน ตามมาตรา 680 ตอน 2 (2) จำเลยปฏิเสธความรับผิดในสัญญา ค้ำประกัน ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าปัญหาข้อ 1.เป็นปัญหาข้อกฎหมายเกี่ยวกับการแปลสัญญาว่าจะเป็นสัญญา ค้ำประกัน หรือไม่ ในปัญหาข้อ 2. ไม่ใช่ข้อกฎหมาย เพราะการปฏิเสธความรับผิดเป็นส่วน 1 ของคำให้การเท่านั้น และจำเลยกล่าวในฎีกาว่าต้องได้ความว่าจำเลยใช้ตราประทับเป็นปกตินั้นก็เป็นข้อเท็จจริง และวินิจฉัยว่าในเรื่องสัญญา ค้ำประกัน นั้นกฎหมายมิได้บังคับให้ทำเป็นหนังสือ เพียงแต่มีหลักฐานเป็นหนังสือก็เพียงพอแล้ว ในคดีนี้ปรากฎว่าคำว่า ค้ำประกัน ได้เขียนเป็นหนังสือย่อมถือเป็นหลักฐานแสดงความสัมพันธ์ระวางเจ้าหนี้กับผู้ ค้ำประกัน แล้ว และย่อมเป็นที่เข้าใจว่าจำเลย ค้ำประกัน เงินที่ลูกหนี้กู้ เพราะจำเลยได้ประทับตราต่อชื่อผู้กู้ลงมา สัญญา ค้ำประกัน หาต้องบรรยายความรับผิดไม่ ความรับผิดของผู้ ค้ำประกัน ก็คือเมื่อผู้กู้ ไม่ใช่เงินแลกฎหมายเรื่อง ค้ำประกัน ก็ไม่ได้บัญญัติว่าต้องบรรยายความรับผิดของผู้ ค้ำประกัน ไว้ สัญญานี้จึงถูกต้องตามมาตรา 680 ประมวลแพ่งที่ศาลล่างพิพากษามายอมแล้วจึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 199 - 200/2477 นายฮก นายไทจีน โจทก์ นายบิ้วที่ 1 นายจือชิวอินที่ 2 จำเลย พ.ร.บ.ลักษณฎีกาอุทธรณ์ พ.ศ.2461