ฎีกาที่ 377-378/2477

ปัญหากฎหมาย คดีที่ฎีกาอ้างว่าเป็นปัญหากฎหมายนั้นถ้าเป็นการกล่าวอ้างข้อเท็จจริงขึ้นใหม่แล้ว ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยเพราะไม่เป็นปัญหาข้อกฎหมาย

คดีนี้โจทก์ฎีกาอ้างว่าเป็นปัญหาข้อกฎหมายว่าในชั้นแรกคู่กรณีทำสัญญาจะ ซื้อขาย ช้างกันโดยมีเงื่อนไข ภายหลังเงื่นได้นั้นได้ยุติลง แต่คู่สัญญายังได้ปฏิบัติใช้ราคาช้างแลเสียดอกเบี้ยในราคาช้างให้แก่กันดังนี้ คู่สัญญาจะต้องผูกพันในการ ซื้อขาย ช้างเพียงไรหรือไม่ ศาลฎีกาตัดสินว่คดีนี้ต้องฟังข้อเท็จจริงตามศาลล่างซึ่งวินิจฉัยมาว่า (1) สัญญาระวางโจทก์กับสามีจำเลยผู้วายชนม์เป็นสัญญา ซื้อขาย โดยมีเงื่อนไขว่าจำเลยให้โจทก์หักเงินกำไรที่ได้จากการทำป่าไม้แม่เติ๋นของโจทก์ เมื่อครบราคาค่าช้างโจทก์จึงจะโอนกรรมสิทธิให้ และระวางหักเงินค่าช้างยังไม่ครบสามีจำเลยจะต้องเสียค่าเช่าช้างเดือนละ 40 บาท แต่จำเลยไม่ได้ทำป่าไม้ของโจทก์โดยมิใช่ความผิดของจำเลย (2) เงิน 200 บาทตามรายการในเอกสารนั้นเป็นเงินค่าเช่าไม่ใช่ดอกเบี้ยในราคาข้าง จึงเห็นว่าฎีกาโจทก์กล่าวอ้างข้อเท็จจริงขึ้นใหม่คดีจึงไม่เป็นปัญหาข้อกฎหมายศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย ให้ยกฎีกาโจทก์ ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 377 - 378/2477 นายพก่า ซอน้อย (บังคับอังกฤษ) โจทก์ นางบัวคำ อนันตาวะระ จำเลย นางบัวคำ อนันตาวะระผู้รับ โจทก์ นายนันตา สามีผู้วายชนม์ นายพก่า ซอน้อย จำเลย พ.ร.บ.ลักษณฎีกาอุทธรณ์ พ.ศ.2469 ม. 8