ฎีกาที่ 760/2477

ที่จะได้กรรมสิทธิโดยการครอบครองทรัพย์สินของผู้อื่นนั้นถือเกณฑ์ผู้เข้าอยู่ครอบครอง มิได้อาศัยเกณฑ์เจ้าของเดิมละทิ้ง

ที่วิวาทอยู่ในโฉนดของ ว.จำเลยซื้อไว้ตั้งแต่ ร.ศ.128 พ.ศ.2456 และ 2461 รวม 3 โฉนด ตั้งแต่ซื้อแล้ว ว.ทำเองบ้าง ให้ผู้อื่น เช่า ทำบ้าง แต่ไม่ได้ผลเพราะน้ำเค็ม จึงทำเป็นบ่อปลา เลี้ยงสัตว์แต่ไม่เต็มเนื้อที่ยังเหลือยู่เป็นป่าหญ้าอยู่มาก แม้ ว.จะมิได้อยู่ประจำก็ได้มอบให้คนอื่นอยู่ดูแลแทน แล้วยังได้เอาไปจำนำบ้างขายฝากบ้าง เมื่อ พ.ศ.2473 โจทก์เข้าไปทำนาในที่วิวาท นับแต่นั้นมาจนถีงวันฟ้องร้องยังไม่ครบ 10 ปี โจทก์ฟ้องขอให้ขับไล่เรียกค่าเสียหายจากจำเลย ศาลเดิมฟังว่าเป็นที่ของ ว.ให้ยกฟ้องโจทก์ ศาลอุทธรณ์ว่าที่รายนี้ ว.ซื้อมาแล้วไม่ปกครองทิ้งรกร้างว่างเปล่าาจนกลายเป็นป่า โจทก์เข้าทำมากว่า 10 ปีแล้ว ว.จำเลยจึงขาดสิทธิ ให้ขับไล่จำเลย ศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์เพิ่งเข้าทำเมื่อพ.ศ.2473 ยังไม่ครบ 10 ปี จึงไม่มีทางได้กรรมสิทธิตาม ป.พ.พ.ม.1382 ฎีกาที่ 695/5463 แล 367/2469 ที่โจทก์อ้างนั้นตามเนื้อเรื่องปรากฎว่าผู้อื่นเข้าครอบครองที่เกิน 9-10 ปี ซึ่งศาลฎีกาวินิจฉัยว่าเจ้าของละทิ้งนั้น แท้จริงก็โดยนัยขาดอายุความตาม ป.พ.พ.ม.164 นั่นเอง จึงพิพากษายืนตามศาลเดิม ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 760/2477 นายเจือ ธูปทอง,นายแดง ขันทอง โจทก์ ขุนวาปี ,นายบุญ ,นายผูก,นายเชื่อม,นายครื้น,นายแช่ม,นางจิ๋ว จำเลย ป.ที่ดิน ป.พ.พ. ม. 1382-164-1