ฎีกาที่ 792/2477

ฟ้องว่าจำเลยมีแป้งเชื้อสุราไว้เป็นหน้าที่โจทก์ต้องนำสืบว่าจำเลยมีไว้เพื่อเจตนาจะทำน้ำสุราจึงจะลงโทษจำเลยได้ อ้างฎีกาที่ 438/2471 ที่ +67/2472

โจทก์ฟ้องว่า ส.จำเลยมีลูกแป้งสำหรับทำน้ำสุราเถื่อนไว้โดยมิได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงาน ขอให้ลงโทษ ส.จำเลยต่อสู้ว่า ลูกแป้งของกลางนั้นจำเลยมีไว้เพื่อทำยา หามีความผิดไม่ ศาลเดิมพิพากษาว่าโจทก์จะต้องนำสืบให้ได้ความว่าจำเลยมีแป้งนั้นไว้เพื่อทำน้ำสุราเถื่อนจึงจะลงโทษได้ แต่โจทก์หามีพะยานมาสืบไม่ พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาว่าตาม ม.38 แห่งพ.ร.บ. ภาษี ชั้นใน จ.ศ.1248 โจทก์ไม่จำต้องนำสืบถึงเจตนาของจำเลยเพียงแต่มีลูกแป้งชนิดนั้นไว้ก็ลงโทษได้ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีชนิดนี้ศาลฎีกาได้เคยพิพากษาไว้แล้ว คือฎีกาที่ 438/247+ ที่ 267/2472 ซึ่งวินิจฉัยว่า การมีแป้งไม่ใช่มีเครื่องกลั่นหรือเครื่องทำน้ำสุรา เว้นไว้แต่จะมีไว้เพื่อต้มกลั่นสุราจึงจะมีผิด เรื่องนี้โจทก์แถลงว่าที่จำเลยมีแป้งของกลางไว้เพื่อเจตนาจะทำน้ำสุราเถื่อนนั้น โจทก์ไม่มีพะยานสืบ จึงเป็นอันลงโทษจำเลยไม่ได้พิพากษายืนตามศาลล่าง ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 792/2477 อัยยการอุดรธานี โจทก์ นายสมบูรณ์ แก้วพงพาน กับพวก จำเลย พ.ร.บ.ภาษีชั้นใน จ.ศ.1248 ม. 38 วิธีพิจารณาอาชญา