ฎีกาที่ 692/2475

โฆษณา หมิ่นประมาท เขามีผิดตาม ม. 282 อย่างไรเรียกว่าเป็นคำให้ชั้นศาล คำให้การของจำเลยในศาลนอกประเด็นยังไม่ผิด วิธีพิจารณาอาชญา ตัวการ หน้าที่นำสืบ ศาลอุทธรณ์ไม่วินิจฉัยข้อเท็จจริง ศาลฎีกา วินิจฉัยเสียเองได้

ข้อเท็จจริงได้ความว่า นายกวยเป็นโจทก์ฟ้อง ม. จำเลยที่ 1 หาว่าผิดสัญญาใช้เงิน ม. จำเลยได้ทำคำให้การแก้ฟ้องยื่นต่อศาลแพ่งมีข้อความเสียดสี หมิ่นประมาท โจทก์ และเป็นข้อความเท็จนอกประเด็น ศาลแพ่งจึงไม่รับ สั่งให้ทำมายื่นใหม่ ในระวางนี้ ต. แล ข. จำเลยที่ 2 ที่ 3 .ซึ่งเป็นเจ้าของแลบรรณาธิการหนังสือพิมพ์ นำคำให้การนี้ไปลงโฆษณา และ หมิ่นประมาท โจทก์ แต่ไม่ปรากฎว่า จำเลยที่ 1 กับที่ 2 - 3 สมคบกัน ศาลล่างทั้ง 2 ตัดสินให้ปรับจำเลยที่ 2 และที่ 3 ตาม ม. 282 ส่วนจำเลยที่ 1 ยังไม่ผิด เพราะเป็นการกล่าวในโรงศาล โจทก์ฎีกาว่า (1) จำเลยไม่ควรได้รับความยกเว้นตาม ม. 285 เพราะลงหนังสือพิมพ์ หมิ่นประมาท โจทก์ซึ่งไม่ใช่คำให้การ (2) หน้าที่นำสืบต้องตกแก่จำเลยที่ 1 ตาม พ.ร.บ. สมุดเอกสารแลหนังสือพิมพ์ ม. 33 ศาลฎีกาเห็นว่า แม้คำให้การที่จำเลยยื่นต่อศาลจะมีข้อความนอกประเด็น แต่ก็เป็นการกล่าวถึงกรณีเดิมอันเป็นมูลเหตุให้เกิดการฟ้องร้อง ทั้งหนังสือนั้นจำเลยก็ยื่นต่อศาลในแบบลักษณคำให้การ ส่วนศาลจะรับหรือให้แก้ไขนั้นอยู่ในอำนาจของศาลส่วนหน้าที่นำสืบนั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยจึงพิจารณาคำพะยานจำเลยอีกครั้งหนึ่งเห็นว่าหนังสือพิมพ์ได้ลงข่าวโฆษณาโดยปราศจากความยินยอมของจำเลย จำเลยจึงไม่ควรมีผิด ให้ยกฎีกาโจทก์ ปล่อยจำเลยไป ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 692/2475 พระยาวิทุรธรรมพิเนตุ โจทก์ หลวงไมตรีวานิช ที่ 1 จำเลย นาย ต. บุญเทียม อังกินันท์ที่ 2 นายชะเอมที่ 3 อาชญา ม. 282-283-28 พ.ร.บ.สมุดเอกสารและหนังสือพิมพ์ พ.ศ.2470 ม. 33