ฎีกาที่ 177/2475

อายุความ อายุความ ซึ่งพ่อค้าอุสาหะกรรมเรียกหนี้สินจากลูกหนี้ มีกำหนด 5 ปี อย่างไรเรียกว่าอุสาหะกรรม การจ้างผู้อื่นเอาช้างลากไม้ซุงจากป่ามาเลื่อยเป็นไม้กะดานขายจัดว่าเป็น อุสาหะกรรม การทดลองจ่ายเงินค่าจ้างแทน ไม่เรียกว่าให้กู้เงิน

โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยชำระหนี้ 600 บาท กับดอกเบี้ยซึ่งสามีจำเลยเป็นหนี้โจทก์ในการซื้อเชื่อสินค้าและทดรองจ่ายเงินแทน(สามีจำเลยตาย จำเลยรับมฤดก) จำเลยสู้ว่าสามีจำเลยไม่ได้เป็นหนี้และว่าฟ้องโจทก์ขาด อายุความ ตาม ม. 165 ซึ่งมีกำหนด 2 ปี เพราะสามีจำเลยไม่ได้ทำอุสาหะกรรม แลว่าเงินที่โจทก์ทดรองเป็นการกู้ยืมเงินกัน ไม่มีเอกสารเป็นโมฆะ ตาม ม. 653 ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลล่างทั้ง 2 ว่า สามีจำเลยทำการอาชีพจ้างผู้อื่นเอาช้างลากไม้ซุงจากป่ามาเลื่อยเป็นไม้กะดานขาย เรียกว่าอุตสาหกรรมความในประโยคท้างแห่ง ม. 165 อนุมาตรา ( 1) เป็นข้อยกเว้นจากกำหนด อายุความ 2 ปี แลบทบัญญัติในวรรคสุดท้ายหลังจากอนุมาตรา(17)ได้กำหนด อายุความ เรียกหนี้สำหรับการอุสาหะกรรมของลูกหนี้ไว้ 5 ปี ฟ้องโจทก์จึงไม่ขาด อายุความ แลเงินที่โจทก์จ่ายทดรองค่าจ้างแทนสามีจำเลย ไม่เรียกว่าให้กู้ยืมจึงตัดสินให้จำเลยชำระหนี้ให้โจทก์ ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 177/2475 นางเป้งเคี่ยนเจียวก๊ก โจทก์ นางซิ้นเฮงบุตร์ ญี่ห้องหยู่ จำเลย ป.พ.พ. ม. 165 - 653