ฎีกาที่ 214/2474

สัญญา ค้ำประกัน การแปลสัญญา ต้องแปลให้เป็นผลดีกับลูกหนี้

คดีนี้จำเลยที่ 1 ทำหนังสือยืมเงินโจทก์หลายฉะบับ ๆ ละ 50 บาท รวมต้นเงิน 500 บาท จำเลยที่ 2 ที่ 3 ที่ 4 เป็นผู้ ค้ำประกัน โดยทำสัญญา ค้ำประกัน ว่าด้วยนายจือซัน (จำเลยที่ 1) ยืมเงินของท่าน (โจทก์) ไป 50 บาท เงินรายนี้เมื่อนายจือซันไม่นำต้นเงินมาส่งใช้ให้แก่ท่านตามกำหนดสัญญาด้วยประการใด ผู้เป็นนายประกันยอมรับใช้เงินจำนวนนี้ให้ท่านจนครบ และในตอนท้ายได้เขียนข้อความเพิ่มเติมจากแบบพิมพ์ว่า ข้าพเจ้าขอรับรองว่าหวยนายจือซันหุ้นนี้กว่าจะเียได้ ศาลเดิมให้จำเลยที่ 1 ใช้เงิน 500 บาทกับดอกเบี้ยร้อยละ 7 ครึ่งต่อปี ถ้าไม่ใช้ให้จำเลยที่ 2 ที่ 3 ที่ 4 ใช้แทนแต่เพียง 50 บาท ศาลอุทธรณ์เห็นว่าสัญญาประกันนั้นหมายความว่านายประกันรับรองหนี้สิ้นที่จำเลยที่ 1 จะต้องส่งทุก ๆ เดือนจนกว่าจะเปียได้ จึงให้จำเลยที่ 2 ที่ 3 ที่ 4 รับผิดในจำนวนเงิน 500 บาทด้วย ศาลฎีกาเห็นว่าข้อความที่เขียนในตอนท้ายนั้นไม่ได้หมายถึงเงินหนี้ที่จะมีเกินกว่า 50 บาทขึ้-นไป ที่ศาลอุทธรณ์แปลความมาดังนั้นเป็นการแปลเกินไปจากลายลักษณะอักษรที่มีอยู่ในสัญญาย่อมเป็นผลร้ายแก่ลูกหนี้ต้องด้วยลักษณะการแปลสัญญา จึงตัดสินยืนตามศาลเดิม ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 214/2474 นางโม้ง โจทก์ นายจือขันที่ 1 นายสนที่ 2 จำเลย นายเด็กโว้งที่ 3 นายซี่ที่ 4 ป.พ.พ. ม. 680 - 11 1