ฎีกาที่ 137/2474

อย่างไรเรียกว่าผ่อนเวลาให้ลูกหนี้ ปัญาหาว่าลูกหนี้ยังมีทางชำระหนี้ให้เจ้าหนี้ได้หรือไม่เป็นปัญหาข้อเท็จจริง

ได้ความว่า ส.เป็นลูกหนี้โจทก์ด้วยมูลหนี้ 3 รายเป็นเงิน 251 บาท จำเลยเป็นผู้ ค้ำประกัน ส.ต่อมาโจทก์กับ ส.ตกลงเพิกถอนหนี้รายค่าจักร์ซิงเกอร์กัน นอกจากนี้คงผูกพันตามเดิม ส.ฟิดนัดไม่ชำระหนี้ โจทก์จึงฟ้องเรียกเงินค้างชำระจากจำเลย ศาลล่างทั้ง 2 ตัดสินให้จำเลยใช้เงิน จำเลยฎีกาข้อกฏหมายว่า (1)โจทก์กับลูกหนี้ตกลงเพิกถอนสัญญาเรื่องจักร์ซิงเกอร์เป็นเหตุให้จำเลยเสียหาย (2)ลูกหนี้ยังมีทางชำระหนี้ได้ (3)โจทก์ผ่อนเวลาให้ลูกหนี้. ศาลฎีกาเห็นว่า ฎีกาจำเลยข้อ 1 กลับเป็นผลดีแก่จำเลยที่ปลดเปลื้องความรับผิดให้น้อยลง ในข้อ 2 เป็นปัญหาข้อเท็จจริง แลข้อ 3 การที่โจทก์ไม่ฟ้องในทันทีเมื่อหนี้ถึงกำหนดชำระแลลูกหนี้ผิดนัดนั้นไม่ใช่เป็นการผ่อนเวลาให้ลูหนี้ตามประมวลแพ่งฯ ม.700 จึงตัดสินยืนตามศาลล่าง ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 137/2474 นายแม้น พุทคล้าย โจทก์ นายพันตำรวจตรี พลวงหาญ รณหัตถ์ จำเลย ป.พ.พ. ม. 700 , ม. 689 พ.ร.บ.ลักษณฎีกาอุทธรณ์ พ.ศ.2469