ฎีกาที่ 1200/2473

ค่าเสียหายทั่วไปในการผิด สัญญา ศาลมีอำนาจกะให้

คดีนี้จำเลยทำ สัญญา จ้างโจทก์ให้มาทำงานที่บริษัท ใน สัญญา ข้อ 8 ว่าจำเลยมีสิทธิบอกเลิก สัญญา กับโจทก์ได้ต่อเมื่อโจทก์ไม่สามารถทำงานตามหน้าที่เปนเวลา 3 เดือนติดต่อกัน แต่จำเลยต้องบอกกล่าวล่วงหน้าไปยังโจทก์ก่อน 2 เดือน ใน สัญญา ข้อ 3 ว่าจำเลยเปนผู้ออกค่าโดยสานเมื่อโจทก์มากรุงเทพ ฯ และกลับอังกฤษและมีความตอนหนึ่งว่า "เมื่อเช่นนี้ต้องถือว่า สัญญา ฉะบับนี้ได้เลิกกันตั้งแต่วันที่ผู้รับจ้างได้ออกจากประเทศสยาม" โจทก์ได้เข้ามาทำงานกับจำเลย ต่อมาโจทก์ป่วยขอลาไปพักที่อังกฤษตามความแนะนำของแพทย์แทนที่จำเลยจะอนุญาต กลับบอกเลิก สัญญา กับโจทก์ทันที โจทก์จึงฟ้องเรียกค่าเสียหาย ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลล่างทั้ง 2 ว่า จำเลยเปนผู้ผิด สัญญา เพราะจะต้องบอกล่วงหน้าแก่โจทก์ก่อน 2 เดือน เปนเหตุให้จำเลยได้รับความเสียหายเปนพิเศษ ซึ่งศาลมีอำนาจจะกำหนดค่าเสียหายให้ได้ ที่จำเลยอ้างสิทธิเลิก สัญญา ตามความในข้อ 3 นั้น เห็นว่า สัญญา ข้อ 3 ให้สิทธิแก่โจทก์เรียกค่าเดินทาง และเมื่อโจทก์เรียกร้องค่าเดินทางแล้ว สัญญา เปนอันเลิกกันไป จึงให้จำเลยเสียเงินเดือน 2 เดือนรวม 950 บาทแก่โจทก์ กับค่าเสียหายทั่วไปอีก 475 บาท รวมทั้งสิ้น 1425 บาท ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1200/2473 นายอี เย.ดี.แอกเก๊ต โดยนายแฮร์เซอร์ เปนผู้รับมอบฉันทะ (อังกฤษ) โจทก์ บริษัทบาโรเบราน์จำกัด จำเลย ป.พ.พ. ม. 575