ฎีกาที่ 1167/2473

การแปล สัญญา เปนปัญหากฎหมาย

ได้ความว่าบริษัทจำเลยได้ซื้อสาขาบริษัทอิสเตอร์คอมเมอร์ชั่นลิมิเต็ดที่กรุงเทพ ฯ ไว้ และบริษัทจำเลยได้จ้างโจทก์เปนลูกจ้างต่อไปตาม สัญญา เดิมที่บริษัทอิสเตอร์คอมเมอร์ชั่นได้จ้างโจทก์ สัญญา หมดอายุเมื่อวันที่ 15/8/71 โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยชำระเงินค่าเดินทางกลับประเทศเดนมาร์คเปนเงิน 904 บาทกับเงินเดือน 2100 บาท เพราะโจทก์ทำงานกับจำเลยมาตาม สัญญา เกิน 4 ปี และครบกำหนดเลิก สัญญา จ้างทำงานแล้ว ตาม สัญญา ข้อ 3 มีความว่า " ฯลฯ ถ้าการจ้างมิได้จ้างกันต่อไปภายหลังที่ทำงาน 3 ปีแล้ว โจทก์มีสิทธิจะได้เงิน 1500 โครเนอเปนค่าเดินทาง ฯลฯ " และข้อ 6 มีว่า " ถ้าการจ้างคงจ้างกันต่อไปภายหลังเวลา 4 ปีล่วงไปแล้ว โจทก์มีสิทธิที่จะหยุดได้โดยได้รับเงินเดือนเด็มคิดโดยวิธีเฉลี่ยเงินเดือนของ 3 ปีสุดท้าย การหยุดนี้ต้องคิดเดือนครึ่งต่อปีหนึ่ง ๆ ที่ได้ทำงานเต็ม การหยุดต้องใช้เพื่อความสำราญนอกเขตร์ประเทศร้อน เพื่อโจทก์อาจทำกิจการของบริษัทได้ด้วยกลับมีกำลังพลังขึ้น ค่าใช้จ่ายทั้งหลายในการเดินทางสำหรับหยุด โจทก์จะต้องจ่ายเองทั้งสิ้น " ดังนี้ ศาลล่างทั้ง 2 ตัดสินว่าโจทก์มีสิทธิจะได้รับเงินตาม สัญญา ข้อ 3 และข้อ 6 ทั้ง 2 จำนวน จึงให้จำเลยชำระเงินค่าเดินทาง 904 บาทและเงินเดือนสำหรับหยุดพัก 2100 บาทให้โจทก์ จำเลยฎีกาเปนปัญหาข้อกฎหมายว่า โจทก์ไม่ควรได้รับเงิน 2100 บาทตาม สัญญา ข้อ 6 และถ้าโจทก์ได้รับเงินตาม สัญญา ข้อ 6 แล้วก็ไม่ควรได้รับเงินตาม สัญญา ข้อ 3 อีก ศาลฎีกาเห็นว่า ที่ศาลล่างทั้ง 2 วินิจฉัยว่าโจทก์มีสิทธิได้รับเงินเดือน 2100 บาทตาม สัญญา ข้อ 6 นั้นชอบด้วยทางพิจารณาและตรงต่อความประสงค์แห่ง สัญญา แล้ว ส่วนที่จำเลยคัดค้านว่าถ้าโจทก์ได้รับเงินตาม สัญญา ข้อ 6 แล้วก็ไม่ควรได้รับเงินค่าเดินทางตาม สัญญา ข้อ 3 อีกนั้น เห็นว่าสิทธิของโจทก์ที่ได้จะได้รับเงิน 2 จำนวนนี้เกิดจาก สัญญา คนละข้อ ซึ่งต่างมีความประสงค์สำหรับประโยชน์คนละอย่าง มิได้ขัดขวางกัน เมื่อโจทก์ปฏิบัติหน้าที่ตาม สัญญา ถูกต้องทั้ง 2 ข้อแล้ว ก็มีสิทธิจะได้รับเงินทั้ง 2 จำนวน จึงตัดสินยืนตามศาลล่างทั้ง 2 นั้น ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1167/2473 นายกาล์มอแตนชั้น ( บังคับเดนมาร์ค ) โจทก์ บริษัทวินเซอร์แอนด์กำปะนี จำเลย