ฎีกาที่ 960/2473

กรรมเปนเครื่องชี้เจตนา จำเลยเปนข้าราชการยังไม่เคยรับอาญามาแต่ก่อน เมื่อทำผิดศาลยกเปนเหตุรอการลงอาญาได้

ได้ความว่าจำเลยเบิกเงินล่วงหน้าค่าเดินทางเพื่อย้ายไปรับราชการจังหวัดอื่นไปจากเจ้าพนักงาน 1462 บาท 60 สตางค์ ต่อมาจำเลยส่งบัญชีการใช้จ่ายและใบสำคัญว่าได้จ่ายเงินไป 1454 บาท 40 สตางค์ มีใบสำคัญค่าจ้างเรือ 2 ฉะบับ ๆ หนึ่งนายจันลงชื่อรับเงิน 550 บาท แต่ควรจริงจำเลยได้จ้างเรือนายจันนางใยผัวเมียลำเดียว 550 บาท และจำเลยเบิกความอธิบายว่าใบสำคัญอันแท้จริง คือ ฉะบับที่ลงชื่อนางใย ส่วนใบที่ลงชื่อนายจันจำเลยส่งแทนค่าใช้จ่ายอย่างอื่นที่ไม่มีใบสำคัญ เพราะบุตร์ภรรยาจำเลยอยู่ทางกรุงเทพฯ ต้องเสียค่ารถไฟมารับไปและค่าเรือยนต์ไปแก่งคอยไปชัยบาดาลอีกรวมเปนเงิน 550 บาท ซึ่งถ้าส่งใบสำคัญตามจริงคลังคงไม่จ่ายเงินจำนวนนี้ให้ดังนี้ ศาลเดิมตัดสินว่าจำเลยคิดทุจริต ยักยอก เอาเงินหลวงไว้ 550 บาท ให้จำคุกจำเลย 6 เดือนตาม ม.314 กับให้ใช้เงิน ศาลอุทธรณ์ตัดสินกลับให้ยกฟ้องโดยเห็นว่าจำเลยมิได้คิดทุจริต ยักยอก เงินรายนี้ ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยก็รู้อยู่ว่าเงินจำนวน 550 บาท ถ้าส่งใบสำคัญตามจริงคลังคงไม่อนุญาตและการใช้จ่ายของจำเลยดูเปนการเหลวแหลก ย่อมเห็นเจตนาทุจจริตของจำเลย จึงตัดสินยืนตามศาลเดิม แต่จำเลยเปนข้าราชการยังไม่เคยรับอาญามาแต่ก่อน จึงให้รอการลงอาญาไว้ ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 960/2473 อัยยการพิศณุโลก โจทก์ ขุนผะเชิญคดี จำเลย ป.อ. ม. 314 , ม. 43 , ม. 41