ฎีกาที่ 942/2473

สัญญาฝากเงิน ฝากเงินกันก่อนใช้ประมวลแพ่ง มีกำหนด อายุความ ที่จะเรียกคืนได้ภายใน 10 ปี เริ่มนับแต่วันมีสิทธิเรียกร้องเปนต้นไป ประมวลแพ่ง ม.164 การฝากเงินตามประมวลแพ่งไม่มีกำหนด อายุความ ไว้โดยฉะเพาะดังนี้ ต้องถือว่ามี อายุความ 10 ปี

โจทก์ฟ้องเรียกเงินฝากจากจำเลย 1000 บาท โดยกล่าวว่าบิดาโจทก์ได้ฝากเงินนี้ไว้กับจำเลยเมื่อ พ.ศ. 2453 โดยมิได้มีกำหนดเวลาส่งคืนกัน พ.ศ.2458 บิดาโจทก์ตาย เวลานั้นโจทก์ยังเปนเด็กอยู่ ครั้น พ.ศ.2471 โจทก์มีสามีไปขอรับเงินคืน จำเลยไม่ให้และจำเลยให้การตัดฟ้องว่าคดีโจทก์ขาด อายุความ แล้ว ศาลเดิมตัดสินว่าคดีโจทก์ขาด อายุความ ให้ยกฟ้อง ศาลอุทธรณ์เห็นว่า คดีนี้ควรฟังข้อเท็จจริงต่อไปจึงตัดสินให้ส่งสำนวนคืนไปให้ศาลเดิมพิจารณาพิพากษาใหม่ ศาลฎีกาเห็นว่า กรณีนี้เปนเรื่องฝากเงิน ไม่ใช่ฝากทรัพย์อย่างอื่น ตามประมวลแพ่งมิได้กำหนด อายุความ ไว้โดยฉะเพาะ แต่ตาม ม.164 ว่า อายุความ นั้นไม่มีกฎหมายบัญญัติไว้เปนอย่างอื่น ให้มีกำหนด 10 ปี สัญญาฝากนี้เกิดก่อนใช้ประมวลแพ่ง เพราะฉะนั้นต้องถือว่ามี อายุความ 10 ปี ตามฎีกาที่ 492/129 ส่วนการที่จะนับ อายุความ นั้น ต้องเริ่มนับตั้งแต่วันมีสิทธิเรียกร้อง เงินรายนี้ไม่มีกำหนดส่งคืนกัน สิทธิเรียกร้องจึงตั้งต้นแต่วันฝาก ซึ่งนับมาถึงวันฟ้องเกิน 10 ปีแล้ว จึงตัดสินกลับศาลอุทธรณ์ ยืนตามศาลเดิม ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 942/2473 นางหนูเกี้ยว คงทรัพย์ โจทก์ นายลิมซุ่นหงวน ลิมปิชาติ จำเลย ป.พ.พ. ม. 164