ฎีกาที่ 798/2472

ล้มละลาย ยึดทรัพย์ชั่วคราว ทรัพย์หาย โจทก์คดี ล้มละลาย ไม่ต้องรับผิด พ.ร.บ. ล้มละลาย ร.ศ.130 ม.14,76 , พ.ร.บ.วิธีพิจารณาแพ่ง ร.ศ.127 ม.87 จะนำมาใช้ในคดี ล้มละลาย ไม่ได้เพียงไรเจ้าหนี้ฟ้องคดี ล้มละลาย ไม่ใช่เจ้าหนี้ยึดทรัพย์

จำเลยในคดีนี้ฟ้องขอให้โจทก์ ล้มละลาย ศาลได้ตั้งให้เจ้าพนักงานรักษาทรัพย์ชั่วคราวของจำเลย เจ้าพนักงานได้ยึดทรัพย์ของโจทก์ลั่นกุญแจประทับตราของกองหมาย กับจ้างคนยาม 6 คนรักษาดังนี้ ต่อมาโจทก์จำเลยตกลงเรื่องหนี้ ศาลจึงสั่งถอนการยึด ปรากฎว่าระวางยึดทรัพย์ของโจทก์หายไปโดยไม่มีพะยานว่าหายไปอย่างไร ดังนี้ ปัญหามีว่าใครจะต้องรับผิด ศาลเดิมตัดสินให้จำเลยรับผิด เพราะว่ากฎหมายปิดปากไม่ให้จำเลยปฏิเสธ และคนยามเปนคนใช้ของจำเลยได้ทำการเลินเล่อ ศาลอุทธรณ์ตัดสินกลับยกฟ้องโจทก์ โดยเห็นว่าทรัพย์ของโจทก์อยู่ในความดูแลของเจ้าพนักงานของตาม พ.ร.บ. ล้มละลาย ม.14 ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์ โดยเห็นว่าเจ้าหนี้ฟ้องคดี ล้มละลาย ไม่ใช่เจ้าหนี้ยึดทรัพย์ตาม พ.ร.บ.วิธีพิจารณาแพ่ง ม.87 และทรัพย์สมบัติของโจทก์อยู่ในความดูแลของเจ้าพนักงานตาม พ.ร.บ. ล้มละลาย ม.14 ถึงแม้จะใช้วิธีพิจารณาแพ่งในคดี ล้มละลาย ตาม พ.ร.บ. ล้มละลาย ม.76 ก็ดี แต่จะตีความให้ขัดกับ พ.ร.บ. ล้มละลาย ไม่ได้ ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 798/2472 นายชื่นหรือเกงจุน (บังคับอังกฤษ) โจทก์ แบงก์สยาม จำเลย พ.ร.บ.ล้มละลาย พ.ศ.2483 พ.ร.บ.ล้มละลาย ร.ศ.127 ม. 14 , ม. 76 พ.ร.บ.วิธีพิจารณาแพ่ง ร.ศ. 127 ม. 87