ฎีกาที่ 1075/2472

ลักษณพะยาน กรรมเปนเครื่องชี้เจตนา ฆ่า คนตายโดยความพยาบาทแต่เขาไม่ตายมีผิดฐานพยายาม ฆ่า คนตายตาม ม.249-60 องค์แห่ง ม.250

ข้อเท็จจริงได้ความว่าจำเลยได้เอาขวานฟัน บ.ซึ่งกำลังนั่งเล่นไพ่อยู่ 1 ที แล บ.มีบาดแผล 2 แห่งที่กลางศีร์ษะ 1 แห่ง และที่แงศีร์ษะใกล้กับแผลที่ 1 เปนแผลเล็กน้อยไม่สาหัสอีกแห่งหนึ่งโดยความโกรธแค้น เมื่อเวลาบ่ายก่อนเหตุจำเลยกับ บ.ได้มีปากเสียงเถียงกัน และ บ.ได้ใช้มือทำร้ายจำเลยดังนี้ ศาลเดิมตัดสินวางบท ม.250 ข้อ 3 ประกอบด้วย ม.60,59-72 จำคุก 13 ปี 4 เดือน ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยฟันทีเดียวแล้ววิ่งหนี ไม่มีเจตนาจะ ฆ่า มีผิดตาม ม.257 ประกอบด้วย ม.250 ข้อ 3 แล ม.72-59 คงจำคุก 3 ปี 4 เดือน ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยใช้ขวานฟันโดยแรงแลถูกที่สำคัญ เปนการชี้เจตนาของจำเลยจะ ฆ่า ให้ตาย แลจำเลยตั้งใจ ฆ่า บ.โดยพยาบาทแลได้กระทำแล้ว แต่ บ.ไม่ตายตามความตั้งใจจำเลยจึงมีผิดตาม ม.249-60 เพราะจำเลยไม่มีความเจตนาพยายามไป ฆ่า บ. มาแต่แรกเผอินพบกันเข้าก็เลยทำร้าย จึงตัดสินจำคุกจำเลยตามศาลเดิม ส่วนบทลงโทษให้แก้เปน ม.249-60 ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1075/2472 อัยยการปราจีน โจทก์ นายปร๋อ จำเลย พ.ร.บ.ลักษณฎีกาอุทธรณ์ พ.ศ.2461