ฎีกาที่ 740/2471

ผัวเมียสินสมรศ หนี้สิน สัญญา ค้ำประกัน ผัวไม่ต้องรับผิดในหนี้สินของเมียที่เกิดจาการ ค้ำประกัน ค่าธรรมเนียมในเรื่องย้อนสำนวนไปศาลล่างตัดสินใหม่ พ.ร.บ. ฎีกาอุทธรณ์ ม. 8 ศาลอุทธรณ์ไม่ได้ วินิจฉัยข้อเท็จจริง

นางหมู จำเลยเปนภรรยา ก. ผู้ร้องถูกศาลตัดสินให้ใช้เงินแทนลูกหนี้ในฐานเปนผู้ ค้ำประกัน โจทก์จึงได้นำยึดทรัพย์สินสมรศระหว่าง น. กับ ก. ก. ยื่นคำร้องคัดค้าน 2 ข้อคือ ( 1 ) ก. ไม่ต้องรับผิดในหนี้สินของ น. ที่เกิดขึ้น ( 2 ) น. ไม่มีสิทธิ์ในสินสมรศที่ยึดนั้นเพราะ น. ไม่มีทุนสินเดิม ศาลแพ่งแลศาลอุทธรณ์สั่งให้ยกคำร้องอ้างเหตุว่าทรัพย์ที่ยึดนั้นหาได้จากทุนของ ก. และในเรื่องทรัพย์ที่ยึดนั้นหาได้จากทุนของ ก. และในเรื่องทรัพย์ผัวเมียเปนคน ๆ เดียวกัน น. มีส่วนเปนเจ้าของทรัพย์สมรศรายนี้ด้วย ศาลฎีกาเห็นว่า ตามข้อคัดค้านของ ก. ข้อ ( 1 ) หนี้สินเกิดจากการ ค้ำประกัน ไม่นำประโยชน์มาให้สามี และตามลักษณะกู้หนี้บทที่ 17 ผู้รับผิดชอบในหนี้ของเมียฉะเพาะแต่เรื่องเมียไปกู้หนี้หรือมีหนี้สินอันเกี่ยวแก่การที่เปนประโยชน์เกี่ยวข้องมาถึงผัวด้วย แต่หนี้ทางประกันผัวไม่ได้ประโยชน์ และไม่มีกฎหมายว่าต้องรับผิดชอบส่วนข้อคัดค้านข้อ ( 2 ) ศาลอุทธรณ์ไม่ได้ วินิจฉัย ข้อเท็จจริงว่า น. มีทุนสินเดิมมาอยู่กับ ก. หรือไม่ จึงย้อนนำนวนมาให้ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยอีกครั้งหนึ่ง เพราะตาม พรบ ฎีกา อุทธรณ์ ม. 8 เมื่อ ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายจะต้องฟังข้อเท็จจริงตามศาลอุทธรณ์ ส่วนค่าธรรมเนียมในชั้นนี้ผู้ร้องชะนะฎีกาให้ โจทก์เสีย แต่ค่าธรรมเนียมในชั้นศาลเดิมแล ศาลอุทธรณ์ให้ศาลอุทธรณ์ พิพากษาใหม่ ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 740/2471 นางหยิน โจทก์ นายชุน นางเป้า นางหนู ล. นายกิ้งนิ้ง ผู้ร้องขัดทรัพย์