ฎีกาที่ 40/2470

อำนาจศาลอุทธรณ์ตัดสินคดีจำเลยมิได้อุทธรณ์โจทย์ไม่ได้ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลย ศาลไม่มีอำนาจตัดสินได้

โจทย์ฟ้องเปน 2 ตอน ๆ ที่ 1 หาว่าจำเลยทั้ง 2 กล่าวคำ หมิ่นประมาท โจทย์แลตอนที่ 2 หาว่าจำเลยที่ 1 กล่าวคำ หมิ่นประมาท โจทย์อีก จึงขอให้ลงโทษ ศาลเดิมตัดสินว่า จำเลยที่ 2 มีความผิดในตอนที่ 2 ให้จำคุกจำเลย 1 เดือนแลปรับเปนพินัย 100 บาท ตามมาตรา 282 แห่งกฎหมายอาญา ส่วนโทษจำคุกให้รอการลงอาญาไว้ตามมาตรา 40 ส่วนจำเลยที่ 1 ไม่มีผิดให้ปล่อยตัวไป โจทย์อุทธรณ์ว่าศาลอุทธรณ์ลงโทษจำเลยเบาไป ศาลอุทธรณ์ตัดสินกลับว่า จำเลยที่ 2 ไม่มีความผิดให้ปล่อยตัวไป โจทย์ถวายฎีกาว่า (1) ศาลอุทธรณ์ไม่มีอำนาจตัดสินยกฟ้องเพราะจำเลยไม่ได้อุทธรณ์ (2) จำเลยควรมีผิด ศาลฎีกาตัดสินว่า ในฎีกาข้อ 1 เปนอันฟังไม่ได้ เพราะศาลอุทธรณ์มีอำนาจที่จะพิพากษากลับฤาแก้ไขอย่างไรก็ได้เมื่อเห็นว่าจำเลยไม่มีผิด ส่วนในฎีกาข้อ 2 นั้นศาลเดิมแลศาลอุทธรณ์ตัดสินต้องกันว่า จำเลยทั้ง 2 ไม่มีผิดตามข้อหาในตอน 1 เรื่องจึงยุติเพียงศาลอุทธรณ์ส่วนข้อหาในตอน 2 นั้น ได้ความว่าจำเลยที่ 2 กล่าวข้อความแต่ผู้เดียว จำเลยที่ 1 หาได้เกี่ยวข้องด้วยไม่ แต่โจทย์ฟ้องหาว่าจำเลยที่ 1 เปนผู้กล่าวแลขอให้ลงโทษดังนี้ แม้จำเลยที่ 2 จะกล่าวเปนความผิดฤาไม่ก็ดี ศาลก็ลงโทษจำเลยที่ 2 ไม่ได้ เพราะโจทย์มิได้ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยที่ 2 ด้วย โจทย์ไม่มีทางจะฎีกาคัดค้านได้ ให้ยกฎีกาโจทย์ ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 40/2470 นางจับ โจทก์ นางต๋าที่ 1 นายหลานที่ 2 ล. ป.อ. ม. 282 ป.วิ.อ.